Het eitje van Egel

Kroontjespen

Mon, 16 Mar 2026 12:07:48 GMT

De kroontjespen

Je zou het kunnen vragen: Ga nu ook al schrijven over zo iets lulligs als een kroontjespen? Waar zijn de tijden gebleven dat ik mij bezig hield met humor of actuele vraagstukken? Dan zeg ik: ‘doe even mee!’ Ik heb met dat ding leren schrijven en als ik daaraan terug denk, dan moet ik op zijn minst glimlachen.

‘Iedereen’ die in de jaren ’40 tot ’60 zijn eerste letters op papier zette, heeft dit zelf ook meegemaakt. Lees nog maar even door, ook al had je dit zelf ook wel kunnen schrijven.

Mijn eerste schooldag was een nerveuze toestand. Juffrouw Profilie wachtte ons op en deelde de klas in. Ik was trots in de tweepersoons bank gaan zitten met de opdracht ‘armpjes over elkaar’. Ik zat op de tweede rij. De bankjes waren spartaans hard, er was een kastje onder het schuin oplopend werkblad en achter een schuifje bevond zich een klein glazen potje.

We kregen kleine schriftjes met dunne letter die je met een potlood moest ‘overtrekken’.

De grote dag brak al snel aan: ‘we gaan met inkt schrijven’.

Na de eerste uitreiking begin de schrijfstrijd. De pen moest zorgvuldig worden afgelikt, anders bleef de inkt er niet aan zitten. Met het tongetje van spanning uit de mond, begon je het eerste écht schrijven. Jaar-na-jaar: schuifje open, netjes schrijven en de pen afvegen met een inktlap. Voor de ‘armen’ was dat een afgedankt doekje van thuis; voor de ‘rijken’ een aangeschaft sponsdoekje in de vorm van een hond, of zoiets.

De pen moest een tijdje mee gaan, maar de slijtage kwam te snel en had een negatieve invloed op de netheid. De inkt droogde langzaam en vlekken waren ons deel. Als je toch netjes had geschreven, kreeg je een stempeltje van een varken of koe in je schrift. Je was er nog trots op ook.

Dan kwam er weer een nieuwe memorabele dag: nieuwe pennen! Ze werden uitgereikt en er werd weer ijverig gelikt.

De inkt werd periodiek in de potjes bijgevuld uit een grote fles met schenktuit. Ook die ‘nieuwe inkt’ werd met plezier in ontvangst genomen. In de tweede klas was het potje zo vol dat het puntje van de paardenstaart van Lenie de Haan, die voor ons zat, precies het inkniveau raakte. Wij stimuleerden dat en tilden het potje daarvoor op.

Ik had in de derde klas een bijna onbedwingbare neiging om de kroontjespenpunt in de over de zitting uitpuilende kont van Arnoud van Bolkensteyn te planten, ware het niet dat men steeds waarschuwde voor bloedvergiftiging door een prikje met de pen.

Ik besef nu dat ‘dood door schuld’ bijna mijn lot is geweest.

In de jaren 60 kwamen de eerste ballpoints merk Bic, met zo’n transparant bovenstuk. Weg met de kroontjespen en de inkt. Na een week schrijven begon de BIC te vlekken als 10 kroontjes pennen tegelijk.

Het einde van de kroontjes pen op school; het einde van dit verhaal dat jullie allemaal hadden kunnen schrijven, maar nog nooit hebben gedaan.

En als nog nooit een kroontjespen in je handen hebt gehad, dan is het een gebrek aan je opvoeding, Voor jou zijn nog kroontjespennen te koop voor € 0,35 per stuk. En dan……een lekkere dikke kont opzoeken

Succesnummer

Sun, 13 Jul 2025 11:28:09 GMT

Oplossing voor toekomst met 'te weinig geld'

Een familielid bezocht gisteren met haar man het park ‘de Apenheul’. Ik heb even rondgekeken op hun uitnodigende website. Het is vooral gericht op kinderen, maar het lijkt mij ook heel leuk en nuttig om er als volwassene een dagje heen te gaan.

Mijn 'rapporteurs’ maakten melding van een bijzonder incident.

Een enorme gorilla ging verliefd naar een vrouwtje, strekte een lichaamsdeel en begon vol overgave aan bezigheden die noodzakelijk zijn voor de instandhouding van zijn soort.

Ja, recht voor een gezelschap van kinderen en volwassenen. Van alle kanten kwamen meer gluurders aangesneld. Giechelen zwol aan tot luid hilarisch gelach. Als gorilla ,’het zal je maar gebeuren’, voel je dat het een succesnummer is.

Kinderen vroegen uitleg; ‘pappa wat doet die aap daar’.

‘Gymnastiek’ Miesje.

‘Lummelen’ Bertje

Het gaat hier duidelijk om een mens-aap. Dichter bij mensen is geen dier.

Als mens hebben wij op dit moment een probleem dat er veel te weinig wordt gedaan aan de instandhouding van onze soort.

Waar gaan we heen? Van AOW tot andere sociale voorzieningen; ze moeten in de nabije toekomst door steeds minder mensen worden betaald. Een sociale ramp dreigt.

Ik lanceer, als belanghebbende, de oplossing:

Samen voor 2x € 24,75 euro naar de Apenheul, naar de gorilla’s, ogen goed de kost geven en thuis, zonder kijkers, …………………… NA-APEN

Een Godvermobiel

Thu, 29 May 2025 11:22:49 GMT

Een 'Godvermobiel'

H et gebeurde op een zaterdagmiddag in het voorjaar van 1955. We waren net druk met een spelletje boompjewisselen, toen en een heel kleine, uit zijn krachten gegroeide, dinky toy de straat in kwam rijden. Het autootje stopte voor het huis van de familie Hofer. De twee flinke, statige 60plussers wrongen zich door de kleine deurtjes naar buiten en bleven nog even glunderend staan om hun nieuwe crèmekleurige aanwinst te bekijken.

Wij hadden uiteraard ons bomenspel direct beëindigd en staarden met open mond naar het schouwspel. ‘Haha, ze denken dat het een auto is!!”

Toen de trotse bezitters in huis waren, slopen wij op het dingetje af. ‘Het is een godvermobiel’, zei Jaap, een van de buurkinderen. Nee, er staat ‘Goggomobiel’ op de voorklep, zei de brave Ineke van daarnaast. Mijn ouders hadden mij, hoewel niet uit geloofsovertuiging, nadrukkelijk verboden te vloeken. Het enigszins verbasteren van een automerk viel hier, naar mijn mening, niet onder. Ik besloot dat het een ‘godvermobiel’ was en dat ook zou blijven.

Uiteraard was de godvermobiel ook het onderwerp gesprek bij de volwassenen. Onze benaming werd door velen overgenomen.

‘Wie ter wereld maakt er nu zo’n auto?’

Ik kan jullie dat nu, na een uitstapje internet, vertellen.

In het begin van de achttiende eeuw startte ene Marcus Glas met veel succes in Pilsting (Duitsland)een reparatiewerkplaats voor landbouwwerktuigen. Andreas, zijn zoon, zette de zaak voort in nabijgelegen Dingolfing en zette ook zware stoomlandbouwmachines op het reparatierepertoire. Ik heb geen idee wat daar al stomend passeerde.

Hans Glas, een volgende Telg, was ambitieuzer: ‘ik ga auto’s maken’. Hij maakte het nog waar ook.

Een ter zake deskundige had hem daarbij aangeraden om klein te beginnen. Hans dacht dat hij de auto’s bedoelde. Zo is het gekomen.

De eerste Goggomobiel zag in 1955 het levenslicht; een autootje van 125 x 290 x 131 centimeter. Het had een 250 cc motortje en had een topsnelheid van 80 kilometer per uur. Het kostte f. 3495; alsof je een emmertje leeg gooit.

Vraag me niet hoe het kan, maar de heer Hofer moet een van de eerste exemplaren hebben gekocht. ‘Misschien wel met hulp van vriendjes in Duitsland’. Dat kon niet worden bewezen.

De heer en mevrouw Hofer reden enkele jaren zielsgelukkig met het pruttelbakje in het rond.

Wij wenden aan het idee, maar het bleef stug een klein k-autootje.

‘Waarom hebben ze geen kinderen’ vroeg Jaap aan zijn ouders. Schaterend had zijn vader geroepen ‘de achterbank is te klein voor de liefde’. I kan mij daar nu wat bij voorstellen.

In 1969 was de godvermobiel ineens uit ons straatbeeld verdwenen. Hofer liep een beetje mank en zijn vrouw was een weekje logeren bij familie in Duitsland. Een roddelcircuit kwam op gang.De dameskapper van de hoek wist het: ‘Tegen een boom. Ze hebben het dak op moeten rollen als een sardineblikje. Zo zijn ze eruit gehaald.’ Die permanent-inzetter had altijd de vreemdste roddelverhalen en de inhoud van deze werd ook nooit bewezen.

In 1969 rolde ook de laatste Goggomobiel van de band. Er zijn er 214313 gemaakt. Hans Glas verkocht zijn toko aan BMW. Die gebruikten technieken om een eigen monster te maken; de Isetta. Ook daar viel na een ongeval niet meer uit te komen. Eén grote openslaande deur aan de voorkant! De twee inzittenden maakten met deze bouw, zonder twijfel onderdeel deel uit van de kreukelzone. Twee vliegen in één klap.

Jammer je ziet ze niet meer: goggootjes tussen onze welvaartskarren. Ik zou er toch zo graag nog een willen tegenkomen. Ik ‘mag’ nog steeds niet vloeken, maar het is dé gelegenheid om nog een keer te roepen: 'Kijk, kijk, een godvermobiel!!!!!'

Poppenkast

Tue, 31 Dec 2024 12:01:10 GMT

Vandaag is het oudejaarsdag. Ik kijk weemoedig om; ‘alweer een jaar’. Ineens was er een beeld van vroeger.

Ik was vier jaar en op de laatste middag van het kleuterschooljaar 1950 stond er ineens een hele grote kast in de klas. Bovenin was er een grote opening met een rood velours gordijntje. Wij werden in een halve kring voor de kast gepositioneerd. Het was de eerste kennismaking met een ‘poppenkast’. De spanning van de kleuters was voelbaar.

Vanuit de kast klonk een belletje. Een zware stem riep ‘stilte’. Het gordijn vertoonde wat beweging en ineens verscheen het hoofd van een pop; een harlekijn. Zoals gewoon in die tijd, stelde hij zich netjes voor als Jan Klaassen. Wij vonden het prachtig; een poppen- toneelstuk. Jan Klaassen had de hoofdrol, was ondeugend en vrolijk.

Katrijn werd ineens omhoog geheven; een type huisvrouw en foeilelijk. Jan kroop in zijn schulp. Hier kwam het gezag naar boven en de streken van Jan werden beloond met een opdoffer. Geweldexplosies. Achteraf bezien zag je hier een eerste vorm van emancipatie.

Achter de gordijnen deden Jan en Katrijn ‘iets’ en als je’iets’ deed dan kon dat gevolgen hebben. Ineens werd een kind omhoog geheven. Jan moest daar duidelijk voor zorgen.

Er verscheen een boef in streepjespak. Hij pikte, geheel zichtbaar, een zak met geld. We vonden dat heel spannend en durfden amper nog te kijken. Maar gelukkig, daar verscheen de agent; met een knuppel. Hij timmerde de boef hard op zijn hoofd en nam hem mee naar ‘de gevangenis’. Dat was nog eens gezag!

In de pauze kregen wij limonade en koek. Van ons hoefde dat geweld niet meer. Gelukkig verscheen er een prachtige lieve prinses. Schrik! Zij werd geschaakt door een enge krokodil. De koning, met een kroontje op het hoofd, nauwelijks in beeld, maar hij redde zijn dochter en de andere poppen maakten een diepe buiging. Wij moedigden alle poppen luid aan tijdens hun aanwezigheid in de open ruimte, tussen de gordijnen.

Het einde was echt heel beangstigend. De Dood van Pierlala verscheen. Jan Klaassen heeft hem weliswaar weggejaagd, maar de komst van de Dood van Pierlalawas een opvoedkundige misser van jawelste. Sommige kleuters huilden.

Het was onze eerste les maatschappijleer.

Het is nu oudejaarsdag en ik kijk, als gezegd, weemoedig om. Nu naar het afgelopen jaar 2024. Het leven was als een poppenkast. Liefde, vriendschap, zorg, geweld, misdaad, problemen met gezag, seks achter de gordijnen, het Koningshuis, misdaad, oorlog en geweld. Wie is hier de harlekijn? Wie is de held? Wie is de boef? Wie is de Katrijn? Wie is de agent? Wie is de krokodil? Ik plaats prominenten in mijn poppenkast. Met gemak.

Maar De dood van Pierlala is een extreem. Ik kom er nog niet uit. Is het Poetin? Is het Wilders? Is het Netanyahu? Is het Trump? Wie wordt de dood van Pierlala in 2025?

Het leven is ook in 2025 weer een ‘poppenkast’. Ik wens jullie een, heel goede, gezonde voorspoedige en vooral vredige voorstelling.

De gordijnen gaan open om 12.00 uur.

(Terug naar facebook? Click op het logo hierna)

Stierlijk

Sun, 29 Sep 2024 05:43:32 GMT

Sympathie voor stieren

Ik heb al vanaf de jaren 1956/1957 sympathie voor stieren. In de vijfde en zesde klas van de Marnixschool in Hilversum zat ik op een bankje precies naast het raam. Ik kon lekker naar buiten kijken en alles zag dat tot vermaak kon dienen. Het waren koeien en stieren die regelmatig zorgden voor topvermaak.

Midden in een woonwijk bij de Badhuislaan lag het, door Dudok ontworpen, slachthuis. Op het plein daarvoor reden de veewagens af en aan om koeien en stieren af te leveren voor de gang naar het einde der dagen. Maar koeien en stieren zijn niet gek. Met een zekere regelmaat ontsnapte vee met geweld. Ze vluchtten de omringende wijken in; achternagezeten door personeel in bebloede witte jassen. Vang jij maar eens zo’n losgebroken woedend beest!

Regelmatig kwamen ze ook in de wijk bij school. Ik genoot daarvan; stiekem kijkend vanaf mijn bankje. ‘Hans let eens op’, bulderde Meester de Keijzer met de stem van een leeuw. Ik had deernis met de stieren die hun lot niet konden ontlopen en barbaars weer gevangen werden. Dat ging niet zachtzinnig.

Deernis had ik later ook met stier Hannibal die over een te hoog hekje uit zijn weiland wilde ontsnappen. Daarna ging hij als Hanni door het leven

Aan al deze gebeurtenissen moest ik terugdenken toen ik vandaag las dat een vrouw in Wijdewormer door een dolle stier ernstig is verwond. Mijn gedachten gaan naar haar uit, maar ook naar de stier. Het was een dier dat als kalfje, met twee lotgenootjes, ‘voor de hobby’ werd gehouden. Maar kleine stiertjes worden groot en toen kwam de dag dat de transportwagen, voor een enkele reis slachthuis, gereed stond. Als ik in de schoenen van die stier zou staan, dan zou ik ook dol worden.

Dat deed de stier dus volop. Niet aardig dat hij de vrouw op de horens nam, maar verder begrijp hem. Deze stier uit Wijdewormer is naar een ‘tijdelijk verblijf’ gebracht.

1-0 voor de stier en de VAR ging akkoord.

Je mag nu vragen waarom ik zo voor stieren opkom. Kijk naar de hemel, zie het sterrenbeeld en weet dat ik op 1 mei geboren ben. Verder heet ik Hans en geen Hannibal.

Pietpraat

Sun, 03 Dec 2023 14:28:32 GMT

Piet met een veeg(uit de pan?)

Ik weet niet of jullie het ook in de gaten hebben, maar de zwarte Pieten functioneren dit jaar veel beter dan de afgelopen jaren. De professionaliteit straalt er vanaf.

Je ziet het in de vlotte en lieve benadering van onze kinderen. Ze hebben hun vriendjes-Piet weer terug. Er wordt weer professioneel gestrooid. De schoorstenen worden weer gebruikt. En de pakjes worden stipt op tijd bezorgd.

Nu pas realiseer ik mij hoe wij zijn beïnvloed door de mensen, die bij het zien van zwarte Pieten aan slaafjes denken.

Zo beroven zij al enige jaren onze kinders van hun echte Piet-vrienden en vervangen die ‘échte’ zwarte vriendjes door witte personen met zwarte vegen in het gelaat. Houterig en met een groot kwaliteitsverlies.

De echte zwarte Pieten bleven jaren in Spanje. Boos en werkeloos. Allemaal in de WW en doodongelukkig.

En nu ineens lijken die nep-Pieten zich te verbeteren.

Ik kwam Sinterklaas tegen. ‘Sint het lijken wel weer échte Pieten’.

Sint keek schuw om zich heen, legde zijn vingen op de mond en antwoordde: ‘Ik zal het je vertellen, maar het is geheim.

Het lijken niet echte Pieten, het zijn wél de echte Pieten.’

Sint schaterde: ‘ geen witte Pieten met zwarte vegen, maar de zwarte Pieten met witte vegen.

Niemand die het merkte en iedereen is tevreden!

En uh Hans, heb jij nog wensen voor 5 december?’

‘Jazeker!: Sinterklaas for presiden t’

De dassenwippers

Fri, 23 Jun 2023 10:58:00 GMT

Een beetje plezier in het werk

Toen ik de leeftijd van zestien jaar bereikte, naar de mening van mijn ouders genoeg lol op school had gemaakt en daartegenover nauwelijks aanwijsbaar resultaat had neergezet, werd voor mij een werkplekje gevonden op de afdeling advertentie-incasso van N.V. Dagblad Het Parool te Amsterdam.

De administratieve afdelingen van Het Parool waren gevestigd in het Bungehuis aan de Spuistraat en ik herinner mij die behuizing als oud en troosteloos. Elke ochtend kwam ik met duizenden andere forenzen per trein uit Hilversum, liep het Damrak af en de Spuistraat in. Met trage tred betrad ik het Bungehuis en daarna de stoffige kantoorruimte op de tweede verdieping.

Daar zat ik met vijfendertig collega’s opgepropt om deel te nemen aan alle handelingen die voor een juiste registratie van girobetalingen noodzakelijk waren. Alles met pen, stempel en papier. Om klokslag vijf werd het gebouw weer verlaten; met een wat andere dynamiek dan bij binnenkomst. Als ware er een startschot gegeven, zo verliet iedereen in ren de kantoorruimte en beukte zich de overbevolkte de lift in. Die lift zakte door het collectief overgewicht menigmaal tot onder het beganegrondniveau weg. Dan moest worden gewacht op de ‘bevrijding’ en werden wel drie tot vijf vertrekkende treinen gemist.

Ik had leuke collega’s, waaronder een twintigtal jonge vrouwen die uiteraard niet onopgemerkt bleven. Maar het werken op een grote afdeling had in die tijd een wat vervelende consequentie: er mocht alleen over zaken gepraat worden. Als je deze wetgeving overtrad, werd je venijnig door het strategisch zittend afdelingshoofd berispt. ’s Morgens en ’s middags was er een ruim kwartier gereserveerd voor koffie of thee, maar die pauze werd regelmatig verpest omdat dit hoofd, ene Richard T., zelf het hoogste woord wenste te voeren met sterke verhalen. Hoe brengt een mens nog wat werkvreugde in deze stoffige sfeer?

Ik had een -eveneens 16 jarige- maat, Willem, waarmee ik de middagpauze flanerend in het centrum van Amsterdam doorbracht. Van Oudezijds tot Nieuwedijk, alle stegen, straten en wegen werden nauwgezet verkend. Willem was fijne gozer, die voor die tijd schandelijk progressief was uitgedost met superwijde broekspijpen, bordeelsluipers en zeer lang haar. We ontvingen knipogen op de wallen, doorkruisten de Bijenkorf en slopen langs alle etalages waarin niet-alledaagse spullen ten toon werden gesteld. Al tientallen malen hadden wij voor het venster van de feestwinkel op Nieuwedijk gestaan om ons te verlekkeren aan allerlei zaken waarmee wij wat fleur (toevallig: Willem heette Fleur) in het kantoorleven zouden kunnen brengen. Jeukpoeder, kunstdrollen, suikerklontjes met een spin erin, keuze te over. Het meest attractieve attribuut, tentoongesteld in het midden van de etalage, heeft ons wekenlang aangetrokken.

Wij hakten de knoop door. ‘Wij willen twee dassenwippers’. De slonzige oude winkeleigenaar hielp ons met trillende handen om de attributen te bevestigen in onze stropdas en aan ons overhemd. Ze werkten nog beter dan we hadden durven dromen. Zodra de buikspieren langzaam werden gespannen, kwam de das strak en statig omhoog en bleef staan in een stijve hellingshoek vooruit. De gelijkenis hoeft niet nader te worden uitgelegd.

Die middag zaten wij gespannen achter onze bakken met kopiefacturen. Toen Elly, de mooiste aller meiden, opstond voor toiletbezoek en onze posities passeerde, kwamen de twee stropdassen langzaam overeind.

Bij de enkeling die dit opmerkte, rolden de ogen zowat uit de kassen. Bij een tweede opstand der dassen, was de publiekskring al aanzienlijk groter en weldra was, fluisterend, de mare ‘moet je Hans en Willem zien’ de afdeling volledig rondgegaan. De dassen herrezen en zakten bij ieder vrouwpassage; behalve bij juffrouw Klaverman, maar die was op weg naar baas Richard. Klaverman was een mannenhaatster op leeftijd en deed haar beklag over het onstichtelijk tafereel. Richard brulde van woede, zette ons en publique te kijk en naam ons mee het kantoor uit. ‘Wij zijn even naar personeelszaken’.

Buiten de deur sloeg Richard om als een blad aan de boom. ‘Doe het eens voor’, zei hij met een grijns tot de punt van zijn oren. Langzaam verrezen de twee stropdassen als de erectie van een vrouwtrouwe zeeman na een wereldreis. Bij dit toneel barstten wij uit in een huilend lachen. Baas Richard hervond zichzelf: ‘Zeg alsjeblief niets tegen Juffrouw Klaverman’.

Ik weet niet meer hoe, maar we hebben het gepresteerd: zonder lachen gaan zitten en overgaan tot de orde van de dag’.

1 februari 1953

Tue, 31 Jan 2023 09:55:12 GMT

De herinnering van een zesjarige

Het is 1 februari 2023 en ik denk terug aan de storm van 1 februari 1953. Het was een nacht die bij mij, jongetje van 6 jaar, onuitwisbare herinneringen heeft achtergelaten.

De dag ervoor werd ik door mijn ouders vanuit Hilversum meegenomen naar Amsterdam. We gingen op bezoek bij het echtpaar Vermeulen; kennissen die op driehoog een klein donker appartement bewoonden.

Ik ging bepaald niet voor mijn lol mee, maar al kort na binnenkomst gaf gastheer Theo Vermeulen mij een blauw houten zeilbootje dat hij zelf, speciaal voor mij, had gemaakt. Ik was dolgelukkig met dit attribuut en hield het de uren van de visite overgelukkig en vol bewondering in mijn handen. Toen we 's avonds laat op station Muiderpoort lang moesten wachten op de vertraagde trein (model blokkendoos) naar Hilversum, omklemde ik mijn bootje met alle kracht. Mijn ouders hadden mij in de houdgreep, want er was een razende storm opgestoken die sterk genoeg was om mij ‘mee te nemen’. Het waren heel angstige momenten. Een storm als deze is in mijn geheugen van de 64 jaar daarna, niet meer terug te vinden. Ik herinner mij de momenten nog steeds en tot in elk detail.

Die nacht bulderde de wind om onze woning en ik was bang, ondanks de veilige plek in mijn bed op de eerste verdieping. Er ontstond schade in de straat, maar dat betrof ruiten en dakpannen.

Ik kwam is morgens vroeg in mijn pyjamaatje naar beneden en daar zaten mijn ouders bij de radio. Er was iets ergs gebeurd. Hoe of wat, wist ik nog niet, maar de sfeer ademde ontzetting uit.

In die dagen werd mijn broer, die twaalf jaar ouder was dan ik, door de padvinderij opgeroepen om naar Zeeland te gaan om te helpen. Ik huilde, want ik was bang dat hem iets zou overkomen. Ik heb dagen slecht geslapen en huilde opnieuw toe hij thuiskwam; van vreugde.

Mijn broer vertelde van de verschrikkingen die hij had gezien en ik zag het verbijsterde gezicht van mijn ouders.

Enige tijd later verscheen het boek ‘de Ramp’ bij ons in huis en ik bekeek de vele foto’s. Ze waren gruwelijk; dode mensen, dode dieren, kapotte huizen, roeiboten op watervlakten, reddingshelikopters. Ik heb het bladeren door het boek vele malen huiverend herhaald. Het sneed in mijn zesjarige zieltje.

In tv-uitzendingen van de afgelopen weken werd teruggekeken naar de waarschuwingen die destijds tijdig werden gegeven over de zwakte van de Nederlandse kust. Er werd genegeerd, met een afschuwelijk gevolg. Nu, zeventig jaren later, herken ik de duidelijke veranderingen in ons klimaat. De zeespiegel stijgt snel en ook deze keer zijn we als collectief traag en ongevoelig. Het maakt mij wat ongerust. Ik woon nu al onder het zeeniveau.

Het blauwe zeilbootje heb ik niet meer. Het was een prachtig gesneden houtkunstwerkje met een echt zeiltje. Ik heb het vele malen op het water gezet. Het kwam altijd weer terug. Op een dag, bij een heel harde wind, zeilde het van mij vandaan; te ver en het verdween achter de horizon. Mijn cadeautje van 1 februari 1953 was weg en bleef weg.

Het boek ‘De ramp’ heeft als ‘nalatenschap’ nog een plekje in mijn boekenkast. Af en toe kijk ik erin. Nog steeds met een huivering.

Op 1 februari van elk jaar besef ik, getekend door de herinneringen uit mijn prille jeugd, welke tragedie in 1953 een deel van ons volk heeft getroffen. Ik besef ook dat ons gezin en onze familie niet hebben geleden. Wij hebben ook niets verloren.

Als zesjarige zou ik zeggen: ‘ en mijn mooie blauwe zeilbootje dan ?’

‘ Dat vaart nu bij Groenland jongen, en het ziet de gletsjers smelte n’

TV en schuttingtaal

Mon, 16 Jan 2023 11:22:51 GMT

over SCHULTINGtaal,

Gisteren, na de Europese kampioenschappen shorttrack, vlogen in TV-interviews de vleeswaren door de lucht. Er ging een enkele medaille aan de schaatsneus voorbij. Daar mag je teleurgesteld over zijn en misschien wel een beetje boos. Maar in figuurlijke zin de koelkast opentrekken en de kijkers een lichaamsdeel in het gezicht smijten, dat vind ik onkies.

Ik ben voorbereid op de vraag ‘en hoe zit het dan met jou?’ Het antwoord is: ‘Ik ben ook niet altijd even netjes; maar dan in besloten kring.’

Taal is levend en wat eerst shockerend is, wordt een halve eeuw later als ‘algemeen aanvaard’. Maar nooit ‘algemeen beschaafd’.

Ik geef toe dat ik in huiselijke of vriendenkring wel eens spreek van ‘kloteding’ of ‘het is echt kloteweer’. Dat zal weerman Peter Kuipers Munneke thuis ook wel doen, maar er zou opstand uitbreken als hij wijst op de kaart met luchtdrukverschillen en zegt: ‘Morgen wordt het klote-weer; code geel’.

Suzanne Schulting zei doorlopend in het shorttrack-interview dat het ‘kut’ was. Mijn vader, op zich al een purist wat taal betreft, vond dit in de jaren vijftig ‘een woord dat door het grauwste grauw wordt gebruikt ter aanduiding van een vrouwelijk lichaamsdeel’.

Nogmaals: De taal is levend en wat eerst shockerend was, wordt tegenwoordig regelmatig gebruikt; maar het is en blijft onbeschaafd.

Nog een voorbeeld: Cartoonist Jip van den Toorn liet het tijdens het programma de Slimste Mens het ‘k-woord’ regelmatig horen. Ik vind dat heel ergerlijk. Maar de door mij gewaardeerde Maarten van Rossem haalt in datzelfde programma om de haverklap zijn vleeswaren ter afkeuring van een feit uit de kast; en dat glimlach ik. Ik word zo langzamerhand slachtoffer van een generatiekloof.

‘Je wordt ouder opa. Dit is tegenwoordig gewoon. Je bent zelf ook niet brandschoon en een beetje huichelachtig.’

Er rest mij dus niets anders dan de ‘klote TV’ uit te zetten.

Tante Cato

Fri, 06 Jan 2023 11:11:57 GMT

Mijn haat-liefde-verhouding met mijn lerares Nederlands

Met ingang van 1 januari 2023 heb ik afscheid genomen van mijn laatste bestuursfunctie. Mijn goede voornemens voor de tijd hierna zijn: meer schrijven, fotograferen en misschien de schildersezel, die al vijftien jaar in de stal staat, het huis in halen om hem met verf te besmeuren tot iets heel abstracts.

Als ik aan schrijven denk, dan gaan regelmatig mijn gedachten terug naar tante Cato. Who the hell is Tante Cato? Tante Cato was gedurende meerdere jaren mijn lerares Nederlands op de Gemeentelijke HBS in Hilversum. Zij was in tweeërlei opzicht een echte juffrouw. Haar familienaam was ‘Mejuffrouw Cato Hoek’ en als juffrouw op de HBS was zij voor iedere leerling ‘Tante Cato’ en níet anders.

Onze tante was een lief klein vrouwtje. Zij was streng en gaf gedegen les vanaf een hoge lessenaar. Zij droeg een iets te korte rok en moest, ter voorkoming van inkijk, regelmatig frommelen aan de rokrand. Ik had een haat-liefde verhouding met tante Cato.

Ik haatte Cato om haar lesstof: zinsontleding, spelling, stijl, grammatica, dictees, voor de klas voordragen (gedichten). Ik vond dat verschrikkelijk. Ik voelde mij een lijdend voorwerp en bepaald geen meewerkend voorwerp. Ik was gewoon een onderwerp van ellende.

Tante Cato had een klein langwerpig cijferboekje, waarin mijn erbarmelijke cijfers werden genoteerd. Aan het eind van het trimester las ze in de klas de cijfers van het komend rapport voor. Ik wachtte dat rustig af, want de ‘voorstelling’ was telkens hetzelfde: ‘Ik snap het niet. Je bent altijd slecht tijdens de les, maar als ik alle cijfers optel dan is het een …….’

En dat ‘een’ was altijd een zes of zeven. Voor tante een mirakel, maar ik begreep het wel.

Vanaf de eerste jaren op de lagere school scoorde ik al hoog met de mooiste opstellen; zo ook bij tante Cato op de HBS. Ik schrijf graag en gemakkelijk. Het oordeel over de kwaliteit laat ik graag aan derden over. Door tante Cato ben ik daaraan immers aan gewend.

Volgens mij is Cato Hoek al geruime tijd tot de vaderen vergaderd, maar ik zou haar wel eens te hulp willen roepen als ik zie en hoor, hoe onze mooie Nederlandse taal tegenwoordig wordt verkracht. ‘Hun hebben het toch ook geleerd’. Kennen en kunnen worden verwisseld. Als je koude kak hebt of ‘erbij’ wilt horen, dan spreek je met een Gooise ‘r’. Nieuw is ook het aanstellerig uitspreken van de laatste lettergreep van een zin. Grammaticale fouten vliegen je om de oren. Ik erger mij kapot. Het is de hoogste tijd voor harde actie en daarvoor zou ik het liefst tante Cato terug willen roepen naar het aards bestaan. Dat is een beetje liefde tegenover de ‘haat’ die ik hiervoor beschreef.

Tante Cato kan mijn columns helaas niet meer lezen. Daarom mogen jullie dat nu doen. Niet te streng, graag. Ik zou, na die zessen en zevens, ook wel eens een acht willen ‘scoren’.

De zuurkoolplasser

Mon, 19 Dec 2022 06:56:59 GMT

Vroeger was de zuurkool uit een vat beter dan nu.

Ik moest er weer aan denken toen deze week in de vooravond een ‘groene’ kok op tv liet zien hoe je eenvoudig zelf zuurkool kan maken. Ik ging rechtop zitten.

Het was een duidelijke visuele en verbale uitleg hoe je van een hoopje witte kool en wat zout een ouderwets lekkere zuurkool op tafel krijgt. De kool werd met de hand gekneed en als slotakkoord werd een glaasje met zout water toegevoegd.

Dit bevestigde mij opnieuw, dat het oude verhaal waaraan ik moest denken, waar is.

In het begin van de jaren zeventig werkte ik in een groot ziekenhuis. Een collega was Henk Knevel, een vijftiger, werkend op de afdeling boekhouding. Hij was een uiterst integere en zachtaardige man die oog had voor vrouwelijk schoon en dit schoon met warme stem wees op hun kwaliteiten in dezen. Onder alle omstandigheden bleef Henk een onkreukbare heer.

Ondanks het grote leeftijdsverschil zijn Henk en ik lang met elkaar opgetrokken; als collega’s en tennispartners.

In de ochtend ging ik ook regelmatig voor koffie naar de boekhouding. Tijdens een gesprek aldaar, op een dag in november, vroeg één van de dames ‘Henk jij hebt toch op een zuurkoolfabriek gewerkt?’ Dat klopte. Henk kreeg pretoogjes en vertelde erover.

Hij werkte als jonge blaag in een administratieve functie bij een van de grootste ambachtelijke zuurkoolproducenten van Noord Holland; in de buurt van Medemblik. Ik weet de naam en vestigingsplaats, maar ik zal deze niet vertellen om te voorkomen dat Henk postuum nog aan het kruis wordt genageld. De zuurkool werd gemaakt in enorme houten vaten. Net als de groene TV-kok van hierboven vertelde, moest daar de zuurkool gekneed worden. Het was seizoensarbeid en dus werd het voltallig personeel de grote kuipen in gejaagd om met blote voeten de zuurkool aan te stampen.

Het was heel zwaar werd, de baas liep rond en je kreeg de kans niet om je kuip te verlaten.

‘Maar je moest toch wel eens weg? Hoe ging dat dan?

‘Wij deden ons plasje gewoon in de kuip’, sprak Henk. ‘Echt waar en de baas zei dat deze zoute urine de zuurkool verbeterde’. Hij verwees naar het feit dat de beste wijnen ook met voeten worden getreden.

Het ‘Geeeeeeeeeeedver’ weerklonk uit vele monden.

Het was de zuurkool die jullie groenteboer vroeger uit een klein vaatje los op gewicht verkocht. Ik herinner mij dat dit veel lekkerder was dan de zuurkool van nu; in die plastic zakjes.

Ik heb Henk meerdere malen gevraagd ‘het was toch niet waar, Henk?’ Henk hield het telkens weer vol en ik geloof hem, ook na zijn overlijden, nu nog steeds.

Het kan allemaal geen toeval zijn: na een ritje vorige week over de Afsluitdijk sloegen wij rechtsaf richting Alkmaar. Halverwege zag mijn vrouw ineens een bord links van de weg. ‘Kijk!’

‘ Zuurkool zoals opa het maakte’.

Ik at vandaag zuurkool uit een plastic pakje.

Infantino was de naam

duda-wsm@mijndomein.nl — Sun, 27 Nov 2022 10:12:35 GMT

Met dank aan de Burgemeester van Brig.

Er komt een burger bij het loket ‘burgerzaken’ in zijn geboortestad Brig (Zwitserland). Het gelaat is grotendeels bedekt, maar de ambtenaar ziet ‘het’ direct en roept enthousiast:

‘Goedemorgen meneer Infantino’

‘Ssssst’ antwoord de man. ‘Ik wil mijn naam veranderen’.

De ambtenaar kijkt verschrikt. ‘Maar dat mag helemaal niet! En u heeft toch een heel mooie naam: Gianni Infantino’.

De man’s gelaat staat op groot verdriet. De ambtenaar probeert hem gerust te stellen.

‘Heel soms meneer, geeft de Burgemeester toestemming, maar nooit meer dan één of hooguit een paar letters. Dat kan bij voorbeeld als de naam op een schuttingwoord lijkt. Laatst was hier Jan Lul en die mocht Jan Gul heten.’

De man begint hard te huilen.

‘Maar waarom wilt u uw mooie naam veranderen?’

‘Ik ben de voorzitter van de Fifa en marionet van de Sjeik van Qatar.

Nu staat in de kranten dat mijn naam, Gianni Infantino, voor altijd verbonden zal zijn aan vormen van discriminatie, mishandeling, corruptie en dictatoriaal gedrag tijdens de wereldkampioenschappen voetbal in Qatar.’

‘Ja dat is erg’ zei de ambtenaar. ‘Dat is nog érger dan Jan Lul’

De burgemeester was toegeeflijk. ‘Hij is een kapitale Jan Lul en hij mag zijn naam veranderen’.

De man huilde weer; nu van blijdschap.

‘Hoe wilt u nu heten?’

Gianni Infantino wist het op dit emotionele moment niet zo snel. ‘Ik vertrouw het de burgemeester toe’, besloot hij goedmoedig.

De volgende dag haalde hij zijn nieuwe pas.

‘ Gianni E nfanterriblo ’, Beroep: voorzitter van de FIFA’.

Een kwakzalver

duda-wsm@mijndomein.nl — Sun, 13 Nov 2022 08:27:38 GMT

De weg naar een mooie bos haar.

Beste lezers, jullie zullen mij een paar dagen moeten missen. Ik heb zojuist een ticket besteld voor een vlucht naar London met EasyJet en tachtig euro gepind voor een bezoek aan de kapperzaak van Hari Salem. Die heeft mij ooit dikker en zachter haar gegarandeerd als ik één van zijn speciale haarbehandelingen onderga. Ik heb het in de krant gelezen en direct een afspraak gemaakt. Nu weet ik wel dat ik met mijn kale kop niet al te veel hoop moet hebben op de terugkeer van een weelderige haardos, maar je weet maar nooit. Hoop doet leven.

Inmiddels wordt er in de Schotse Hooglanden stevig getrokken aan een Aberdeen Angusstier, die het sperma mag leveren voor mijn aanstaande proteïne behandeling. Jazeker, Hari Salem garandeert dat een kwakje op de kruin heel goed is voor nieuwe haargroei. Hari mengt het stierensperma vooraf met kateraproteïnen en zalft dit mengsel zacht en zorgvuldig in mijn tere hoofdhuid. Daarna volgt een behandeling met stoom, die een goede opname in de nog resterende haarwortels bewerkstelligt. Na een uurtje onder de droger, begint de weelderige haardos zich te ontwikkelen.

Ik hoop dat jullie volgende week het resultaat al kunnen zien op een nieuwe foto op mijn homepage .

Ik heb de blijde boodschap nog aan bijna niemand durven vertellen, maar degenen die ik het heb toevertrouwd, schudden meewarig het hoofd. ‘Man laat je niet foppen’ of ‘Geld over de balk gooien’ werd er gezegd. Maar het vervelendste is, dat iedereen zegt: ‘Het is een kwak-zalver!’

Dat is een goede vraag

duda-wsm@mijndomein.nl — Thu, 03 Nov 2022 10:33:33 GMT

Ik heb een bijzondere allergie en de hinder daarvan neemt steeds toe. Bijna dagelijks word ik gekweld door hevige jeuk. Het ontstaat als een politicus of andere bobo bij een kritische of moeilijke vraag met strak gelaat vaststelt: ‘dat is een goede vraag’.

Het is aangeleerd gedrag; een kwestie van mediatraining. Iedereen die moeilijke vragen kan verwachten of contacten heeft met journalisten of reporters, wordt daarheen gestuurd.

Een gouden ‘handel ‘ is dat. Als je het in het leven wat verder schopt, dan krijg je een persvoorlichter op enkele meters achter je aan. Hij of zij souffleert en bewaakt.

Gisteren had ik het zwaar. Jeuk van kop tot kont. Ik volgde de debatten in de Tweede Kamer over de pensioenplannen. VVD-woordvoerder Smals spande de kroon. Zijn wat hakkelig betoog werd gelardeerd met telkens weer ‘dat is een goede vraag’. Dat geeft wat wachttijd.

Elke avond weer, of het een interview is, een gast aan een talkshow of een slachtoffer van andere woordenjagers, er al altijd wel weer een uit de eikenboom gevallen persoon die de vraagsteller met zijn ‘dat is een goede vraag’ het eikenbos in wil sturen. Geleerd op cursus, bah.

Ze gaan erheen: ministers, bestuurders, hoge ambtenaren, burgemeesters, wethouders en sporters. Een vorm van media-dressuur.

Je status gaat pas echt omhoog als je zo’n media-souteneur op bordeelsluipers achter je aan laat sluipen.

Helaas; er zijn er geen zalfjes voor mijn allergie.

Is er dan niemand onder alle bobo’s, ministers en hoge ambtenaren, koningen en koninginnen en andere omhoog gevallen slachtoffers, die het zonder persvoorlichter kan?

Jazeker!!!

Lang leve onze bondscoach, Louis van Gaal. Hij is zichzelf en blijft zichzelf. Hij negeert voorlichters, al dan niet op bordeelsluipers meelopend en bewakend.

Als je hém een onwelvoeglijke vraag stelt, dan oordeelt Louis zelf. ‘Dat is een DOMME vraag’.

Ik vind dat prachtig, mensen. Puur natuur en niet voorgekauwd.

Wat mij betreft kan je gedresseerde mensen met voorlichters zo het bos in sturen om te wandelen; niet op bordeelsluipers, maar op werkschoenen met harde neus. Falderiefaldera. Een besparing van miljoenen en goed tegen mijn jeuk.

Maar waarom op werkschoenen met harde neus?

Dat is een goede vraag!

Berenlul

duda-wsm@mijndomein.nl — Fri, 21 Oct 2022 08:57:14 GMT

Zelfs een Fin weet het

Ik nam, vorige week, deel een aan keukentafelgesprek in een Finse keuken. Nu kan ik jullie vertellen dat een keukentafelgesprek daar, iets heel anders is dan in Nederland. Bij ons is het een gesprek van een sociaal werker met een zieke of nooddurftige, om hem/haar de laatste een zorgpoot uit te draaien.

Een keukengesprek in Finland is een gezellige bijeenkomst met familie, vrienden of bekenden en omdat er voldoende bier op de tafel staat, is een goede sfeer gewaarborgd.

Dit zijn de momenten dat ik mijn stokpaardjes uit Nederland weer de vrije loop kan geven. Ik ben vandaag in geestelijke opstand, gehoord hebbend van de vreugde die in Nederland bij enkele gekken is opgewekt over de komst van ‘steeds meer wolven’. Ze zitten er niet mee als een kudde schapen wordt doodgebeten en binnenkort ook een mens een hap uit de broek kan verwachten. In Duitsland is al een man aangevallen. Intussen zitten de aanbidders op hun knieën rond een vieze dikke drol om te bewijzen dat die van een wolf is.

‘Jullie schieten hier in Finland wolven vast en zeker hartstikke dood’, liet ik mij ontvallen.

Er ontstond aarzeling aan de keukentafel. ‘Officieel niet’ zei Olli. Ik wist genoeg. Stropers zijn het en mutsen van wolvenbont zijn regelmatig op straat te zien.

‘Maar beren in de stad of dorp, die gaan toch wel meteen voor het vuurpeloton?’, probeerde ik nog. Weer dezelfde veelzeggende stilte. ‘Of voor de bijl?’ Met een handgebaar werd duidelijk gemaakt dat ook dit een beschermde diersoort is.

‘Berenvlees is heel lekker’ zei neef Pekka enthousiast.

‘Dat is zo’ zei ik vol overtuiging.

Verbazing alom. Belazert hij ons wel of niet? Berenvlees is namelijk heel schaars.

‘In Nederland eet ik regelmatig een berenlul’. Ik zei het met veel overtuiging.

Er werd hard gelachen, maar ik bleef serieus, nam mijn ipad ter hand en presenteerde een foto van een schaal waarop een stapel goudbruine, grof gepaneerde kroketten was uitgestald. Hilariteit; mijn schouders werden bijna blauw geslagen.

Vriend Juha sprong op : ‘Jaaaa. Dat heb ik vorig jaar in Den Haag gegeten. Heet dat echt een 'berenlul' of neem je ons in de maling?’

‘Nee, dat niet. Als je in Nederland om een 'berenlul' vraagt, krijg je dit exclusieve gerecht.’

‘Hartstikkel lekker’ bevestigde ` Juha.

Intussen had ik zelf wel flinke trek in een kroketje bij het pilsje dat inmiddels op tafel stond.

Helaas. In dit Finland zijn er wel veel beren, maar hun kroketten zijn daar niet in de verkoop

Truus en de krop sla

duda-wsm@mijndomein.nl — Thu, 20 Oct 2022 14:59:47 GMT

Truus en de krop sla

Zojuist bereikt mij het bericht dat Truus (volgens het Engelse woordenboek Trüss) haar leidinggevende functie heeft opgegeven.

Ze stond voor de deur van haar kantoor, nadat zij de dag hiervoor nog had bezworen dat ze niet zou opgeven, maar doorvechten.

Heeft een krop sla zowaar haar maximale gebruiksduur nog overtroffen in vergelijk met die van Truus.

In kan niet zeggen dat er in onze parlementskeuken niets gebeurt. Immers, onze droomkok maakt een ‘soepie’ van reptielen. Bijna niemand lust het, maar vooruit, er is vast wel een Rus die een slokje neemt.

Engelse Truus heeft nog steeds niet door dat je op sla een geraffineerde marinade moet gieten.

Daar ligt hij dan, de krop sla voor Downingstreet 10. Zelf Peter Fortune zal niet zeggen ‘mens ga koken’.

Het lagerhuis is als een groenteveiling: veel geschreeuw en weinig sla.Het is daar kom kommer en kwel.

Wie zal daar nu weer een slaatje uit slaan?

Herr Nöker

duda-wsm@mijndomein.nl — Tue, 18 Oct 2022 08:46:52 GMT

Soms kan een rechtschapen naam in het buitenland aanleiding geven tot grote hilariteit. Houd daar in je vakantie alstublieft goed rekening mee. Ik heb al vanaf mijn jonge jaren geleerd om de voornaam van mijn oma vooral niet in Duitssprekende landen te gebruiken. ‘Dat betekent daar iets heel anders, jongen’ sprak mijn vader en na lang aandringen werd daaraan toegevoegd: ‘dat zegt men hier tegen iets dat alleen grote mensen doen’.

Later verbaasde ik mij nergens meer over. Zelfs niet toen het netste echtpaar van Castricum, leden van onze tennisclub, in Zuid Afrika van een Finse zeeman een hondje kocht met de naam Vittu. Het beestje ging ook in Nederland met die naam verder door het leven. In een fietsmandje aan het stuur kwam het met een zekere regelmaat naar het tennispark. Daar werd het met enthousiasme opgewacht door mijn Finse tennisvriend Jussi Ahonen, die kirrend van plezier het beestje aaide onder het doorlopend uitspreken van de naam. Hoe is het mogelijk?: twee keurige inwoners van Castricum kopen in den verre een hondje van een Fin en dat draagt de Finse naam van het vrouwelijk geslachtsdeel: Vittu. In het Nederlands zijn daar slechts drie letters voor nodig. Ik zal u de bloemrijke taal die Jussi tijdens het aaien uitsprak onthouden, dus ook de vertaling daarvan.

Maar de man ging zelf voor de bijl!

Op een mooie voorjaarsavond rinkelde de telefoon in huize Ahonen. Echtgenote Jeanet nam de telefoon aan en een zacht gevooisde stem sprak: ‘Guten Abend, hier Joachim Nöker’. Zonder een woord te spreken beëindigde Jeanet het gesprek. Direct werd middels gebel weer verbinding gezocht. Jussi besloot dit varkentje zelf te wassen. ‘Guten Abend, Joachim Nöker, ich…..’. Jussi zette de luidruchtig de aanval in met een mengsel van gebroken Nederlands/Duits/Fins. Dit was helemaal geen leuke grap. De arme Herr Nöker stotterde ontzet. Hij had het nog wel zo goed bedoeld. Hij had van de plaatselijke VVV een telefoonnummer van een verhuurder van een woning vlak bij zee gekregen en nu dit.

Het misverstand verdween net op tijd uit de wereld. Herr Nöker huurde de woning voor vier weken en Jussi kon met zijn gezin van de ontvangen huurpenningen vier weken op vakantie naar het Gardameer. Bij terugkeer was het huis schoner dan ooit, alle deuren waren gesmeerd en alle kleine gebreken in huis verholpen. Je begrijpt, dat er direct een hechte relatie tussen het gezin Jussi en huurder Nöker uit Essen ontstond.

Negen jaar duurde die relatie en jaar na jaar liet het echtpaar Ahonen meer vuil en meer gebreken achter voor hun Duitse vriend. Het tiende jaar bleef het verwachte voorjaarstelefoontje uit. Herr Nöker was begonnen aan een periodieke onthouding en Jussi kon naar zijn extra vakantiegeld fluiten. De ontzetting was groot. Herr Nöker moest gebeld worden, maar het telefoonnummer was zoek en bleef zoek. Alle pogingen van Jussi om het telefoonnummer van ‘Joachim Neuker’ in het telefoonboek van Essen te vinden, strandden. Toen eindelijk was doorgedrongen dat de man met de ‘eu’ Joachim Nöker heette en gewoon in het telefoonboek stond, was het al te laat. Herr Nöker had een appartement in Noordwijk geboekt, schoon en zonder gebreken.

Voor Jussi en Jeanet resteerde slechts de moraal van dit verhaal:

Wie het eerst lacht om een ander, wordt zelf vernökt!

Mijn parachute

duda-wsm@mijndomein.nl — Sat, 18 Jun 2022 08:24:59 GMT

Nieuwe titel

Mijn dag is goed begonnen. In een weinig gebruikte lade vond ik, blij als een kind, mijn ‘parachute’ terug. Daar heb ik wanhopig naar gezocht.

‘What the hell’ doe ik met een parachute?

Als ik levensmoe ben, kan ik toch beter zonder springen!

Nee beste lezer, als je langzaam maar zeker een oude lul wordt, hopen sappen zich in jouw benen op. Die krijgen een ouderwets melkflessenmodel en je krijgt op je donder omdat je al lang steunkousen had moeten dragen.

Steunkousen!!!!!

Maar niemand gaat toch met een elastiekje om zijn benen lopen? Dat zullen jullie gewillig beamen. Bedenk nu dan wel dat vochtverzamelaars als ik, duizend elastiekjes per been aangemeten krijgen!

Steunkousen zijn bijna niet aan te trekken. Bij het leveren van die dingen, word je meteen de hulp van een potige thuiszorgzuster aangeboden.

Vooralsnog redden wij het met een stukje gladde parachutestof. Daarmee krijgen we de kous aan. Mijn eega heeft daarvoor een trekhouding met een hoek van vijfenveertig graden. Ik help zittend en we trekken ons suf. Hoe kom je zo gek?

Het elastiek werkt indirect ook op je hersens. We blijven namelijk, tegen wil en dank, doe-het-zelvers. Wij zien helemaal nog niets in een zuster die zich op wisselende tijden van de ochtend, zingend aan de voordeur meldt om mij haar spierballen te laten zien .

‘Dan maar liever de lucht in! ‘………..Zonder parachute.

En...op de loop van het geschut

duda-wsm@mijndomein.nl — Fri, 15 Apr 2022 10:34:16 GMT

Het geschut gevonden en wat staat er op de loop?

Jullie zien hier een foto uit 2002. Ik sta in Helsinki op het Suomen Linna. Dat is een fort dat de haventoegang beschermt tegen aanvallen uit het Oosten. Boten varen hier door een smalle strook naar binnen en boten met slechte bedoelingen zijn kanonnenvoer. Zelfs Poetin weet dit. Vrienden en kennissen bekijken de foto, zien grote letters en vragen mij steeds : ‘wat staat er op de loop van het geschut?’

Ik weet dan meteen wat ze vroeger als militair hebben gezongen.

Het brengt mij in verlegenheid, want ik ken het rijmpje/liedje ook. Ik wil ze niet teleurstellen nu zij blij zijn dat het bewuste geschut werkelijk bestaat.

Eindelijk het geschut gevonden waarop met grote letters het tuinafscheidingswoord staat?

Ik bevestig : Ja, dit is ‘m!

Nu, na al die jaren, kan ik die tekst van het soldatenlied als feit aan jullie openbaren.

Ik zet in.......en jullie zingen mee!

Ennnn….op de loop van het geschut,

daar staat met grote letters...

'HEINEKENS BIER'

De Minkukel

Thu, 31 Mar 2022 11:04:48 GMT

In het Wiki-woordenboek kwam ik het woord 'Minkukel' tegen met als uitleg: Het woord is geïntroduceerd door Marten Toonder in het stripverhaal Het Kukel en lijkt te staan voor 'minimaal IQ'.

Dit moet daar geplaatst zijn door een sukkel. Ik kan dit verduidelijken met onderstaand, waargebeurd verhaal. De naam van het slachtoffer is uiteraard aangepast. alinea

‘Minkukel!!’ Het bulderde door een klaslokaal op de benedenverdieping van het bouwwerk dat de Gemeentelijke HBS te Hilversum omhulde. De spreker was leraar handelsrekenen Dijkstra; ik verander geen letter van die hufter zijn naam. Het slachtoffer was Jos Klepper, een jongeling die aan alles wat hij deed wel iets sukkeligs toevoegde.

Er ging geen week voorbij of Jos botste met zijn fiets ergens tegenaan, liep met een pleister op zijn hoofd, vergat zijn boeken of liet op een moment dat het écht niet kon een vette kippenpoot uit zijn handen glippen. Hij was een échte sukkel. Maar Jos was ook een aardige knul, fantasierijk en was heel gevoelig. Hij deed ook aan alles mee. Er ging geen klassenavond voorbij of Jos nam tussen de schuifdeuren plaats met aan de kin een oude viool, bepaald geen stradivarius, om op een erbarmelijke manier Yehudi Menuhin te imiteren. We lachten ons gek om Jos, maar schoten hem nooit te hulp.

De lessen van Dijkstra waren voor Jos een plaag. Hij was de pispaal van een leraar, die hem tot algemeen vermaak, Josephus noemde. Jos raakte hiervan zó in de war dat het vermogen tot rekenen tot het absolute nulpunt terugliep. In de stress gejaagd door ‘Josephus, vertel jij het maar’, kreeg Josephus de simpelste dollarsom niet voor elkaar. Dan werd ‘Josephus’ naar het bord gebulderd om ‘drie dropjes’ te tekenen en daarna nog ‘vijf dropjes’. ‘Hoeveel dropjes staan nu op het bord?’. ‘Acht ‘ stamelde’ Josef, maar op zijn plaats gekomen om dezelfde vraag weer met dollars te beantwoorden, ging hij consequent wéér de fout in. ‘Minkukel!!!’.

Op een dag kwam Dijkstra de klas binnen. De euforie brak nu direct los. De belangrijkste rits van zijn kledij was niet in de positie waar die op dat tijdstip van de dag zou moeten zijn. Met een gapende opening en de knieën angstig uit elkaar, nam hij plaats op zijn lessenaar, die maximale ruimte bood voor het zicht op een ouderwetse onderbroek met een beginnend spleetje. Daaruit kon elk ogenblik een ongenode gast om de hoek kijken. Een dag om nooit te vergeten. De onrust was groot en Dijkstra kreeg die niet onder controle.

‘Wat heb jij daar Josephus?’, baste de handelsrekenaar. Hij kreeg een briefje, las dit, verdween uit de klas en kwam gekleed weer binnen. ‘Nullen!’ riep hij ons toe met een dodelijke blik en stapte af op de schrijver van de waarschuwing. Terwijl hij hem vriendschappelijk op de schouder sloeg, zei hij ‘bedankt Jos!’. Hij heeft hem nooit meer te kakken gezet.

Toch zat hufter Dijkstra dichter bij de waarheid dan hij zelf dacht. Het woord ‘minkukel’ werd in 1963 voor het eerst gebruik in ‘Tom Poes en het Kukel’. Ra-ra nam de maat van Prlwytzkofski’s kukel en sprak: ‘Een minkukel. Dank u’. Oppervlakkige lezers zijn dit uit gaan leggen als ‘domkop’, maar Martin Toonder zelf corrigeert: het gaat om eigenschappen die meestal door een teveel aan rede worden verdrongen; zoals gevoel, fantasie, liefde en degelijke. Verrek: Jos Klepper!

Hij heeft het ver geschopt.

Mijn roeptoeter

duda-wsm@mijndomein.nl — Wed, 09 Mar 2022 09:42:09 GMT

Wat zeg je?

Op een dag realiseer je je, dat je de zinsnede ‘wat zeg je?’ iets meer gebruikt. Als het tegenzit, word je geholpen met dit realiseren. Er is niets mis mee, maar er verschijnen steeds meer mensen die het niet met je eens zijn. Ik vind het lastig, maar hoe meer men mij op de TV-reclame voor hoortoestellen attendeert, hoe meer ik verzet in mij voel opborrelen.

Na wat ik gezien heb, zal ik letterlijk en figuurlijk met een boog om die ‘hoortenten’ heen lopen.

Neem nou de firma Schoonenberg. Als je daar naar binnen zou stappen, word je gegarandeerd omvergeworpen door een manische kakmadam in lange jas, die rondfladdert en zich verbeeldt dat ze voldoende goed danst voor een hoofdrol in ‘de stervende zwaan’. Wat een arrogante troel! Ze strijkt neer bij vriendinnen, die haar flaporen bewonderen en constateren dat ‘het’ niet te zien is.

De vriendelijke man op je TV-scherm slooft zich grijnzend uit om dit konijn te strikken.

En dan 'Beter Horen'! Daar tref je een ‘overdadige vlotheid’, mevrouw Boot, die tijdens een ‘gratis onderhoudsbeurt’ staat te klagen dat ze de ‘hoge C’ niet goed meer hoort. Zie, hoe ze later op TV, stralend van geluk, in een koor staat en de hoge C uitgilt. Dit met de tevreden lach van een bordeelkassière bij het afrekenen met een rijke klant. Hoeveel koorleden hun lidmaatschap gaan beëindigen, zeggen ze er niet bij. Ik zing liever is Fis, overigens.

En dan Hans Anders. Ja, dat is een andere Hans dan de schrijver dezes. In die winkel vind je een krolse poes die denkt dat de aanwezige verkoop-Hans gevoelig is voor haar avances. Bij elke gil een nieuwe bril.

Mij blijft mij bij, hoe ze André van Duin naar binnen troont om naast een bril, ook nog een gehoormachine aan te schaffen. ‘Dan kan je mijn moeder beter verstaan’. Van Duin, verbleekt. Hij laat zich voor soldij presenteren als niet geheel competent, maar ervaart het toch merkbaar als hoogverraad.

Als ze tegen mij zeggen dat ik mijn gehoor daar eens moet laten meten, zeg ik ‘schiet mij maar lek’. Ik krijg het gevoel van een dienstweigeraar. Wie ‘een gratis een onzichtbaar gehoorapparaat’ koopt, doet niet onder voor de juichende onderdanen bij het zien van de ‘kleren van de keizer’.

Wie dit sprookje niet kent, moet maar eens een van de drie bovengenoemde zaken binnen lopen. ‘Kleren van de keizer’ te koop!

Ik heb mij inmiddels mijn eigen oplossing gevonden; in de kringloopwinkel.

Mijn kleinkinderen zeggen: ‘opa heeft een roeptoeter’.

Van Gend en Loos paarden

duda-wsm@mijndomein.nl — Mon, 09 Aug 2021 11:39:09 GMT

Een flashback tijdens de Olympische spelen

Ik zette vanmiddag (6 augustus 2021) mijn TV aan en zag hoe tijdens de Olympische spelen in Tokyo, de landenploegen van springruiters streden om een plaats in de finale. Dat gebeurde in een tropische hitte. Ik had met de dieren te doen.

Hippische sporten vormen de enige Olympische onderdelen waarvoor dieren worden gedresseerd. Onze mannen in deftige oranje jasjes, joegen hun dieren in de zinderende hitte zo snel en zo goed mogelijk over de barricaden. Sommige paarden trokken het niet meer. Er gingen nogal wat hindernissen door hun toedoen naar de Filistijnen. Ruiters en paarden gingen languit en beten in het stof. Die eersten gunde ik dat van harte; de paarden vond ik heel zielig.

De oranje jasjes kan je stomen; de paarden niet.

Ik was nog heel jong toen ik zelf al een paard kreeg. Ik werd erop gezet en vastgehouden. Al snel mocht ik ‘los’ rijden. Ik had het ook razendsnel onder de knie. Ik bewoog mij op hoge snelheid in rondjes door de huispiste. Mij werd op dat moment een grote toekomst in de paardensport voorspeld; het CHIO in Rotterdam, bij voorbeeld.

Teleurstellend was echter het feit dat mijn eerste paard voor elke stoel, tafel of ander meubelstuk resoluut weigerde te springen en zelfs hindernissen bruut omgooide.

Ik kreeg vandaag een paardenflashback. Terug naar het prille begin van de jaren vijftig. Ik bekeek destijds de edele viervoeters met interesse, maar wel op gepaste afstand. De paarden van de groenteman, de schillenboer, de olieman en de putjesschepper parkeerden hun wagens voor de woningen van de klanten in de Planetenstraat (Hilversum).

Met verbazing zag ik hoe ze hun ‘benzine’ weg lieten lopen en eieren legden. Sommige paarden hadden een vijfde been. Dat riep vragen op. Mijn ouders wilden de functie niet uitleggen. De schillenboer deed dat wel: ‘die hangt er voor lul bij’.

Op een dag sloeg het paard Gijs, van de schillenboer, op hol. Hier dier had schuim op de lippen en stond hinnikend op de achterbenen. Ik liep de honderd meter in ‘10,6’. Dit was de oorsprong van mijn paardenfobie. Die is nooit meer genezen.

We leven anno 2021. Het is een tijd waarin per dag meerdere zwart rokende dieseltjes voorrijden om tot de, in de vorige avond tot 23 uur bij Bol.com, Amazon of Cool Blue bestelde goederen, de volgende dag al af te leveren. Haast! Haast!

We jachten en jagen deze nieuwe paardenkrachten over onze wegen. We vinden winkels te ver of te duur. Geduld bestaat niet meer. En het ergste: ik doe er zelf net zo hard mee.

Ik behoor nog tot de generatie van direct na de oorlog. In mijn nostalgische bui bedenk ik mij hoe bestelboekje van de Gruyter maandag werd opgehaald. De bestelling kwam vrijdag, bezorgd op een transport- of bakfiets. Als je al een ander pakje bezorgd kreeg, dan was dat met de post of, als het groter was, met van Gend en Loos, een verlengstuk van de spoorwegmaatschappij.

Ik denk met weemoed terug aan de prachtige Belgische knollen die voor, met een puntzijl afgedekte wagens, de straat in sjokten om bij winkels of (soms) particulieren goederen af bezorgen. Die zendingen waren via die Nederlandse Spoorwegen al een week onderweg. Er straalde een weldadige rust van uit. Van Gend en Loos paarden sloegen zelden op hol. Je mocht het paard een klontje geven of een wortel. Er hing een zak met geplette haver om de nek. Dat was alle brandstof voor dit vervoer. Geen ongelukken en geen panne. Minimale kosten.

In 1957 stuurde van Gend en Loos 400 paarden, een wereld-erfgoed, zonder pardon naar het slachthuis. Er werd een tijdperk afgesloten. Via slachten naar jachten en jagen. En nu worden er arme paarden met dat ‘jachten en jagen’ in Tokyo letterlijk over de kling gejaagd; als springvee, als draafvee of als danspassenmakers op muziek.

Dit ziende, denk ik verlangend terug aan die rustige, goed verzorgde knollen van van Gend en Loos.

Ik zou absoluut voor een revival van het Van Gend en Loos paard kunnen zijn. De mooiste Belgische knollen ingespannen, een kar met kap van zeil en daarachter de mannen met dat keurig oranje jasje op de bok. Dan zijn die ook nu eens nuttig!

Het is een flash-back, gevolg door een idee. ‘Maandag bestellen, vrijdag bezorgen’.

KNOL.com

Het eitje van Egel

duda-wsm@mijndomein.nl — Tue, 27 Jul 2021 15:23:48 GMT

Over een snelheidsmonster in ei-formaat

Al jarenlang bewonder ik schoolgaande jeugd die de afstand van dorp naar de school in de stad, door weer en wind op de fiets aflegt. Ineens zie ik ook nieuw fenomeen: de brommobiel. Als ik met de auto op de weg naar de stad rijd, kom ik tegenwoordig regelmatig jonge rijders in zo’n ding tegen; bepaald niet de doelgroep. Het is het het toppunt van luxe voor blagen.

Ik herinner mij dat ik hetzelfde gevoel had over mijn mede-scholieren van de HBS in Hilversum, die begin jaren ’60 op bromfietsen naar school kwamen. Bijna alle leerlingen kwamen op de ‘gewone’ fietsen. Alleen met een speciale toestemming van Directeur Arie van Dop, mocht je een bromfiets bij school stallen. De rijders waren bevoorrechten; dikwijls uit Laren en Blaricum. Daar hadden de papa’s een dikkere portemonnee en ook de afstand tot school gaf enige rechtvaardiging. Voor ons fietsers waren het ‘kakkers’.

De veel verkochte Solex, een brommer voor ‘Willempies’ ,zag je nauwelijks op school. Daarmee zou je toen het middelpunt van spot zijn geweest.
Nee, het meeste aanzien had je met een Puch. De kakkers kochten er een ‘hoog stuur’ bij en reden met de handen in de lucht. ‘Meer motor’ waren de brommers van Kreidler. Die waren voor ‘vetkuiven’
Als je Puchmannen na wilde doen, maar de portemonnee had net niet genoeg Puchgeld, dan kocht je een Thomos; ook met een hoog stuur. Dat was toen net zo erg als nu nepnieuws.

IK was blij met de drie versnellingen van mijn Phoenix fiets. Op weg naar huis moest ik altijd ‘een col’ van de tweede categorie bedwingen. Regelmatig reed ‘Egel’ gelijk met mij op. ‘Egel’ was de bijnaam van Rob Egels. Het was een alleraardigste klasgenoot met een klein postuur.
Op een regenachtige dag reed ik naast Egel op zijn rammelde oude fiets naar huis, toen Jan Peter uit Blaricum, met vanaf het achterwiel opspattend water, ons in noodvaart voorbij stoof. Er kon niet eens een groet af.
‘Als ik wil, dan scheur ik hem zo voorbij’, sprak Egel rustig. Velen op de HBS wisten het: ‘Egel heeft een eitje’.
Ik meende gerust te kunnen constateren: ‘je lult, Egel’.

Egel nodigde mij uit voor een ritje op zijn ‘eitje’. Het vond drie dagen later plaats op de Vaartweg in Hilversum. Daar is ook een helling van de tweede categorie. Het ‘eitje’, een Berini met een rijsysteem als van een solex en een eivormig benzinetankje op het voorwiel, maakt van een gewone zwarte opafiets een snelheidsmonster. Het eitje produceerde ook een bijbehorend geluid.

Egel reed weg en flitste een paar keer langs. ’61’, zei Egel, wijzend op het kleine snelheidsklokje. Ik durfde het niet te vragen, maar hij bood het zelf aan. ‘Het’ gebeurde op de Vaartweg; de helling af. Bij ’58’ kon het wel, maar ik durfde niet harder. Het was hard genoeg om met deze ‘opafiets’ een voor mij rijdende Puch te passeren. Het ging zo hard dat ik mij niet in triomf durfde om te draaien en minzaam te glimlachen. De ‘eeuwige’ herinnering aan deze ‘overwinning’ maakt alles goed. Wat motorisering betreft geeft het eitje van Egel voor mij nog steeds een van de leukste nostalgische herinneringen.

Dat gaat je met een brommobiel over vijftig jaar niet lukken. Het zijn écht niet de Puchs van 2019, maar wel de ‘Solexen onder de autootjes’; praktisch maar de lulligheid ten top. Ze zijn goed voor ouderen (na 13 keer gezakt te zijn voor het rijexamen) en ook goed voor eeuwige scholierschaamte.

Mijn advies voor hen: Pluk de dag en tik een eitje! alinea

Zwembad Kapelstraat en Stalin

duda-wsm@mijndomein.nl — Sat, 15 May 2021 11:55:32 GMT

Een Stalinistisch regime in het zwembad???

Vroeger was zwemles een verplicht nummer. Als je ouders je niet stuurden, dan was er ‘schoolzwemmen’. Niemand ontliep zijn lot. Een ‘naargeestig lot’, dat was het.

Ik leerde begin jaren ’50, als zesjarige, zwemmen in zwembad Kapelstraat te Hilversum. Bij de bouw in 1937 was dat een ultramoderne inrichting, gericht op ‘sportzwemmen’ en ‘genoeglijkheidszwemmen’. Dat laatste heb ik niet ervaren.

Als ik nu naar de foto’s uit die tijd kijk, begrijp ik dat maar al te goed. Met alle ramen ‘getralied’ leek het van buitenaf al op een gevangenis uit de Oostkant van Europa. Het grensde, heel toepasselijk, direct aan het politiebureau. Na binnenkomst via de toegangsdeur, liep je aan tegen een glazen kooi met luikje voor betaling van kaartje of vertoning van je abonnement. De stevige tante in het receptie-aquarium had de uitstraling van iemand die zojuist de inhoud van een asbak had opgegeten.

Via de kleedhokjes bracht mijn moeder mij de eerste keer, als bibberend en angstig jongetje en al door leeftijdsgenoten voorbereid op wat mij te wachten stond, naar de zwemjuffrouw. Het woord ‘klantvriendelijkheid’ moest nog worden uitgevonden. ‘Doen wat ik zeg’. Alle begin vond plaats in het zo genaamde ‘pierenbad’; watergewenning en de eerste onderdompelingen. Als je dit achter de rug had, dan werd het tijd voor de hengel; een martelwerktuig waaraan je angstig in het water werd gehangen. Een ‘kenau’ in witte jas bulderde instructies. Ik was bang voor de verdrinkingsdood. Hetzelfde gebulder klonk later, toen ik achter een de witte haak van een lange stok de eerste losse schoolslagbewegingen maakte. In deze sfeer behaalde ik mij diploma’s. De dood of de gladiolen.

Ik kwam er overigens nog genadig vanaf, want in dit zwembad was de heerser een beroemde en beruchte zwemtrainer; Jan Stender. Ik zag de huilende arme zielen die hem waren toevertrouwd, nog harder beven dan ik. Wat kon die man schreeuwen! Hij deinsde er niet voor terug zijn onwillige klantjes gewoon in het water te gooien.

Jan werd de ‘beul van Hilversum’ genoemd en door de zwembond wegens een ‘niet pedagogische aanpak’ afgeserveerd. Maar ik zou hem tekort doen als ik niet zou vermelden dat zijn trainingsmethoden Nederland een reeks zwemkampioenen heeft opgeleverd; bij voorbeeld Nel van Vliet, Geertje Wielema, Mary Kok , Judith de Nijs e.a.Zij kunnen ook alles kunnen vertellen over de goede kanten van deze ‘beul’.

In deze column staat de ervaring van een kind van zes. De leeftijdsgenoten van nu leren zwemmen met ‘easy swimmethoden’, swimfun’,’personal swimming’ en ‘knuffelzwemmen’ in al dan niet subtropische zwemparadijzen.

De stalinistische zwemomstandigheden hebben mij gemaakt tot iemand die nog steeds een bloedhekel heeft aan zwemmen.Maar als je mij nu in het water gooit, dan zal ik gewoon wegzwemmen. Ik moet jullie dat echter ten stelligste ontraden, want ik ben inmiddels een erg groot ‘bommetje’.

De koffiemolen

Fri, 05 Feb 2021 15:25:16 GMT

Ik moest al jong koffie malen

Weet je waar ik een verschrikkelijke, ontstellende, bloedstollende pesthekel aan heb?

Dat is het openen van zo’n potdicht vacuümpak met gemalen koffie. Wat een ellende!

Op je tenen staan van voorzichtigheid, knippen in de kop van het stijve vacuümpak, even laten sissen en dan proberen de inhoud in een vierkante bus te gieten; zonder geknoei van die rot korreltjes op het aanrechtblad.

Ik snap die Nederlandse producenten niet want elders, bij voorbeeld in Noordelijke landen, levert men koffie in pakken waarvan je in de kop de gesealde stroken losjes van elkaar trekt en die bruine massa moeiteloos de bus in giet.

Douwe uit Joure doet aan consument pesten, al is het er maar één.

Meneer Egberts is bij mij Douwe Ergerberts; en je moet nog voorzichtig zijn dat je niet in het waardebonnetje knipt, want drieduizend van die dingen, kan je inwisselen voor een lullig cadeau.

Ik heb eigenlijk al vanaf mijn kleutertijd een hekel gehad aan de voorbereidingsprocessen rond koffie.

Ik kreeg al jong een vierkante bak met een zwengel op schoot; ik moest draaien. ‘Hij kan al koffie malen’ zei moeder dan trots.

Nou, die hield ze erin. Als ik lekker zat te spelen riep ze enthousiast ’Hansje kom je koffie malen. Dan krijg jij (met de klemtoon op jij) een koekje. Ik kon ook wel chocolademelk krijgen, maar dat vond ik niet te hachelen.

Enkele jaren daarna leerde ze mij de rest van het koffie zetten.

In een soort kokertje met gaatjes onderin, staand op een potje, moest ik een rondje papiertje leggen. Zes lepels koffie erin, goed aanstampen met een houten koffiestamper, beetje zout erop en koffiestroop van Buisman. ‘Hans kan zo lekker koffie zetten’; net alsof dat vrijwillig gebeurde.

Ik had wel affiniteit met die houten stamper. De kartonnen reiskoffers waren mijn grote trom en ooit sloeg ik er een volledig te barsten.

Later kwam er een elektrische koffiemolen op de markt. En Melitta-filters die zo lekker snel doorliepen.

Ik begon koffie te drinken, van die koffie met melk , waarop grote dikke vellen verschenen. Achteraf bezien: ook niet te hachelen.

Nu ben ik gehecht aan zwarte koffie ‘met niets’. Bekers vol; uit een koffiezetter met thermoskan.

Ik moet de koffie nog steeds zelf maken, want ik ben altijd ruim als eerste uit bed.

Ik ben een echte koffiefan geworden en drink morgens altijd ’s twee grote bekers..

Jammer van die harde pakken van Ergerberts.

Talloze malen heb ik mij ook al afgezet tegen die stomme senseo-zakjes van Frits Philips en de kuipjes van Nespresso.

Die zijn helemaal niet te hachelen. Die zet je een fatsoenlijke koffiedrinker niet voor.

Als mijn moeder nog zou leven, zou ze mij nog steeds prijzen om mijn lekkere koffie.

Ik heb er alleen een vacuüm ochtendhumeur bij.

Wildplasser

duda-wsm@mijndomein.nl — Thu, 21 Jan 2021 14:19:13 GMT

Een Belgische professor bestudeert spreuken op toiletwanden

Ik maakte op een voorjaarsmiddag een mooie wandeling door natuurpark ‘De Rotte Meente’ bij Nijetrijne; niet te verwarren met Rotte Gemeente. Dat is wat anders. Als je weet waar Nijetrijne ligt, dan heb je een geheel onverzorgde voetreis naar Munnikeburen gewonnen. Aangezien je weet waar dat ligt, kan je direct op pad.

Wat heeft een wandeling door een schitterend natuurgebied met veel water, ribben, riet en idyllische huisjes te maken met de titel van deze column? Niet veel, denk ik. Wel illustreert het de emotionele schok die ik onderging toen ik, vanuit die natuurbeleving, in de auto radio 1 aanzette. Daar vertelde een Belgische professor dat hij vanaf 1988 heeft gewerkt aan het onderzoek van teksten op WC-deuren en – wanden. Een grotere overgang is nauwelijks denkbaar. Mijn God, wat een idioot.

Emeritus Hoogleraar psychologie Stephan Lievens (66 jaar) besteedde maar liefst 22 jaar van zijn kostbare leven aan teksten die zijn medemens tijdens de stoelgang heeft geschreven op voor hem bereikbare wc-schrijfvlakken. Gedachten die opkomen als kakken, zo gezegd. De Professor vulde een deel van mijn thuisreis op wetenschappelijke toon met verhalen over zijn onderzoekswerk en concrete resultaten. De goede man bezocht tienduizenden toiletten; frisse en onfrisse. Hij besteedde een vermogen aan mondkapjes. Damestoiletten bezocht hij soms stiekem, maar meestal liet hij dit over aan kennissen of vrienden. Het werkte echt op mijn lachspieren toen ik hoorde hoe de Professor bloedserieus sprak van ‘uitlaatklep’ en ‘kruisbestuiving’, als hij het had over de producties binnen toiletmuren.

Ik weet het lezer, je zit al klaar voor wat sappige citaten. Maar, hoor eens hier, het gaat in dezen om wetenschappelijk werk en niet om ‘poepie, piesie’ . Dat haal je maar bij een andere columnist. Ik ga onverkort door met de belangwekkende wetenschappelijke mededelingen van Lievens: Vrouwen kalken voornamelijk roddels op de muren. Geen schuttingtaal, maar gewoon walgelijke roddels over sexegenoten. Mannen hebben het meer over sexegenieten.

De Professor vertelde ronduit geschokt te zijn over de geschriften van mannen, bah. Wat te denken van ‘ Wie wil poepen met schuim, stopt OMO in de pruim’ ? Daar valt absoluut niet om te lachen. Nog erger is de minachting voor vrouwen. De professor citeert van de plémuur: ‘Vrouwen zijn koteletten. Hoe meer je ze slaat, hoe malser ze worden’. Te bar voor woorden. Gelukkig kreeg die Lievens nog een laatste, wat vrolijker vraag: ‘Wat vond u het leukste dat u ooit op een toilet hebt gelezen?’. De Prof dacht even na …….en toen kwam het: ‘Luie man zoekt zwangere vrouw!’.

Die Professor Lievens toch! Zijn boek wordt vast een even groot succes als zijn wetenschappelijk werk over ongewenste intimiteiten. Dat boek is al eerder verschenen.

Ik dacht zojuist nog even terug aan de wandeling door de Rottige Meente. Ach, had ik maar een zakmes meegenomen…….dan had de Professor nu op 'die' wilg kunnen lezen: Niets maakt mij zo mild, als een plasje in het wild.

Een snee in je neus hebben

Sat, 16 Jan 2021 08:32:59 GMT

Mijn vader zei ‘jouw ome Teus

heeft steeds een snede in zijn neus’.

Dat was waarom die blauwe gok

ineens mijn volle aandacht trok.

Voor mij een vraag, voor pa een weet,

hoe Teus zich elke ochtend sneed.

Teus is, jong-nog, overleden

had zich weer te diep gesneden.

Op zijn steen staat ‘hier rust Teus.

Sneed zich non-stop in de neus’

’t Bekende spreekwoord kwam tot stand.

Nu weet ieder in ons land:

wie een snee heeft in de neus

is zo dronken als oom Teus.

Een pijnlijke medische misser

Tue, 16 Jun 2020 08:30:03 GMT

Een gevoelige medische misser. Arme Kees!

Het gebeurde op een vrijdag, half juli in de jaren ’70. De bouwvakvakantie begon en alle bouwers van een nieuwbouwvleugel van het ziekenhuis wisten niet hoe ze het snelst weg konden komen. De bouw lag al veel eerder stil dan de bedoeling was. Opzichter Kees de Boer *) zuchtte en ruimde de laatste rommel op. Als er één man naar vakantie hunkerde, dan was hij dat wel. De volgende dag zou hij vertrekken naar Zuid Frankrijk en dit was er wellicht de reden van dat de laatste handeling die hij op het terrein verrichte, wat te haastig werd uitgevoerd.

De aanhanger met nog mee te nemen apparaten werd enthousiast met de hand naar de Volvo V70 van Kees getrokken. Het werd te laat opgemerkt: het midden van Kees stond te dicht bij de trekhaakkogel en vallend disseleind.

Het resultaat was deerniswekkend. Een kogeltje van Kees zat in de klem en zijn gebrul ging door merg en been. Kees wilde snel wegvluchten, maar een bloedbad maakte dit onmogelijk.

Zo kwam Kees de spoedeisende hulp binnen met een handdoek voor zijn geslacht. Kees was een ruwe bolster, een wat cynische humorist en daardoor niet echt populair in het ziekenhuis. Dat veranderde nu op slag. Ik kan jullie niet vertellen hoe snel de mare door het ziekenhuis ging: ‘Kees van de bouw ligt op de EHBO. Hij heeft een grote scheur in zijn zak.’ Het medisch geheim werd grof geschonden.

Ieder die dit beroepshalve ook maar even kon maken, spurtte naar die afdeling om daar, bij de tussen de verrijdbare schermen staande brancard, even het laken op te lichten met een ‘o, Kees, wat heb je nu gedaan?’.

Kees kreeg met opzet drie artsen op bezoek: de traumatoloog, de plastisch chirurg en een uroloog. Op de gang stond het gezelschap nogal geamuseerd bijeen. Kees lag in zak en as op de brancard. Schuw vroeg Kees ‘gaan jullie mij naaien’. ‘Nee Kees je wordt gehecht’.

Kees werd adequaat geholpen en kon twee dagen later op reis.

Achter het stuur van zijn Volvo zat Kees wat ongemakkelijk te schuiven. Het was vlak voor Breda dat Kees spierwit wegtrok. ‘Wat is er Kees?’, vroeg zijn eega. Bijna stotterend zei Kees: ‘ik geloof dat er bij mij steekje los zit’. Dat was al jaren zo, maar dit was een serieuze zaak.

De spoedeisende hulp in Breda loste dat zonder gelach op. Kees kreeg een foto als bewijsstuk mee.

Na de bouwvak stond men hem op te wachten om ‘het naairesultaat te bekijken en de hechtingen te verwijderen’. Kees blies stoom af. Men probeerde de situatie nog even de relativeren. Maar mis; Kees was in zijn onderste wiek geschoten en dreigde, met foto in de hand, een klacht wegens ‘een gevoelige medische misser’ in te dienen.

Gelukkig kon zijn zaakje uiteindelijk in den minne worden geschikt.

*) Om begrijpelijke redenen heb ik de naam aangepast en de locatie weggelaten.

Kus verstandig

duda-wsm@mijndomein.nl — Sun, 03 May 2020 05:45:05 GMT

Corona en de kus

We worden doorlopend overvoerd met de droefenis en ellende rond het Corona virus. We leven ernaar en dat is verstandig; zelfs noodzakelijk. Als je de ‘tijdelijke’ leefregels negeert, ga je zeker de pijp uit.

In deze column wil ik stil staan bij een van de weinige positieve gevolgen van de huidige pandemie: ‘het niet meer hoeven kussen’.

Het is gedaan met het handen geven, en helemaal met het overdreven kusgedoe waar ik een onbedaarlijke hekel aan heb. Ik praat vol afschuw over ‘dat aflikken’. Als ik er met anderen over praat, merk ik dat velen het roerend met mij eens zijn. Waarom doen we het dan?

In 1499 kwam Erasmus terug van een bezoek uit Engeland en meldde zijn ervaringen: ‘Als je ergens heengaat word je met kussen ontvangen. Bij het weggaan word je met kussen uitgelaten. Kom je terug: weer kussen’.

Bij die rotzak is het zeker begonnen! Het is tot de etiquette gaan behoren en als je het niet doet dan ben je niet netjes of niet aardig.

Ik heb mij, tot aan de maatregelen rond Corona, met gepaste tegenzin aan die etiquette gehouden.

Een teder kusje of een vurige kus, in geëigende situaties, vooruit dan maar. Maar mijn afkeer heb ik onder andere van:

- dikke zoenen, waarbij je wang bijna tegen je huig wordt gedrukt.

- klapzoenen; een snelle zuig in je wang die met een klapgeluid wordt losgelaten.

- lippenstiftzoenen, waarbij bewust grote rode gedenktekens op je wang worden gedrukt.

- recht-op-de-bek-zoenen, voor je het weet vol op je mond. Spuug-in-spuug-uit.

- natte zoenen; afgelikte lippen die je na afloop van je wang moet vegen.

- de doel-missende-zoen, snel langs de beide zijden geplaatst.

- ‘echte zoenen’, de doorsnee zoen die driemaal wordt gegeven.

Driemaal is de Nederlandse standaard. Waar de Duitser volstaat met een luchtige kus en de andere Europeanen met twee zoenen, moet de Nederlander er zo nodig drie kwijt. ‘Aaaaah du bist Holländer!’.

Ik schaam me dood.

Voor mij is ‘het aflikken’ het toppunt van onhygiëne en onzekerheid . Wordt er een wang voorgehouden?’ Begin ik links of begin ik rechts?’ Welke ellende moet ik verwachten en teruggeven?’.

In de Coronatijd zien we de luchtvervuiling afnemen. Hetzelfde geldt voor de misdaad, en………. er wordt niet meer gekust!!!! Hieperdepiep! Ik hoop dat dat zo blijft.

Een attent, aardig of lief woordje, bij komen en gaan, doet veel dan dat vies bacterie- en virusgelebber.

Kus verstandig, lik een lolly.

De viezerik

duda-wsm@mijndomein.nl — Sat, 22 Feb 2020 07:00:10 GMT

1964 Een eerste kopieermachine. Gaat Linda op de glasplaat zitten?

Het eerste fotokopieerapparaat dat ik in mijn leven heb gezien, stond bij de Ripolin Lak-, Verf- en Vernisfabrieken te Hilversum. Het was de producent van potjes verf met op het etiket, als handelsmerk, drie schilders die de naam ‘Ripolin’ op elkaars rug schilderden. Dat was een vorm van kopieerwerk oude stijl. Op een dag in 1964 werd in één van de kamertjes van het oude kantoorgebouw naast de fabriek aan de Larenseweg, een groot apparaat neergezet. Al dagen daarvoor was het duidelijk dat er iets bijzonders stond te gebeuren. Roukes, een vijvenvijftigjarige kantoorbediende, had te vaak met zijn slepende tred, overgehouden aan een ongeluk waarbij een gezet persoon in een zwembad bij het ‘bommetje’ spelen in zijn nek was beland, het kamertje betreden en de deur op slot gedaan. Zelfs toen het reusachtig apparaat de ruimte was ingedragen, hield Roukes de kaken strak op elkaar. ‘Wat is het Roukes? Doe niet zo kinderachtig!’

Het fotokopieerapparaat werd op een maandagmiddag onthuld door directeur Dr. Joachim Haessigli, een kolossale Zwitser die, hoe toepasselijk, zijn bureau sierde met een vlakgum van 50 cm met het opschrift ‘I never make big misteaks’. Hij had zijn hele toespraak in gebroken Nederlands wel uit kunnen gummen wegens die misteaks, maar duidelijk werd dat bij Ripolin een noviteit was binnengebracht: een fotokopieerapparaat, dat afschuwelijke losse-toner-kopietjes kon vervaardigen. Het wonder mocht alleen worden gebruikt onder toezicht van Roukes.

De man heeft zich daarna met de grootste nauwgezetheid van zijn taak gekweten. Het was onmogelijk het apparaat ongezien te gebruiken.

In die dagen was Linda assistente van Roukes. Linda was een wat overmaatse en kortgerokte giga-bakvis die haar tijd doorbracht met het typen van facturen op een giga-Olivetti-machine. Dagelijks werd zij luidruchtig begroet door de chef expeditie van Lossum: ‘Ha, Linda mijn lekkere pinda’; waarop Roukes telkens woedend weghinkte. Dit ritueel werd na de komst van de kopieermachine aangepast: ‘Ha, Linda mijn lekkere pinda, zal ik je eens op kopieermachine zetten?’. Roukes hield de deur op slot. Hoezeer wij allen Linda wel eens op de kopieermachine zouden willen zetten, de hinkende zedelijkheidsapostel heeft het ons verhinderd. Wij hebben dit Roukes nooit vergeven.

Midden december las ik in de Volkskrant dat de monteurs van Xerox in Engeland zich op elk kantoor wel een Roukes zouden wensen. Rond deze tijd worden daar de traditionele Kerst- en eindejaarsborrels gehouden en daar wordt nogal wat alcohol geconsumeerd. Het toppunt van plezier wordt geboden door de hij of de zij die het fotokopieerapparaat durft te beklimmen om een afdruk van het achterwerk te maken. De fabrikant zegt dat het feestseizoen een stijging van 25 % laat zien in de hoeveelheid aanvragen voor reparaties van defecten die buiten ‘normaal kantoorgebruik’ vallen. Van de monteurs zegt 32 % rond de kerst wel eens een glasplaat van kopieermachines te hebben vervangen. De bil-kopieën komen aan het licht, omdat de gewraakte opnamen alsnog uit de apparaten rollen als die zijn gerepareerd. Alleen al om deze reden wordt op dit moment de glasplaat door Xerox van dikker materiaal gemaakt.

Op een dag, vlak voor Kerstmis 1964, kwam Roukes met Linda het kopieerkamertje uitgehinkt, een grote glimlach op het gelaat en een verse kopie in de hand. Kwam eindelijk de felbegeerde prent uit onverwachte hoek? ‘Niet tegen Haessigli zeggen’ hield Roukes ons voor.

Van Lossum was als eerste bij het papiertje. Op het afschuwelijke grijze vel stond een lichaamsdeel, de hand van Linda.

Het ‘Viezerik’, weerklonk als uit één mond

Gammie

duda-wsm@mijndomein.nl — Wed, 19 Feb 2020 08:01:52 GMT

Papegaaien in bij Beatrix en Maxima

Tussen de regels van doodgewone journalistieke producties, gaat vaak iets interessants schuil. In de Volkskrant van vandaag lees ik een verhaal over clandestiene handel in papegaaien. Tussen de regels wordt gerefereerd aan een bericht in ‘de Telegraaf’. Daarin wordt vastgesteld dat leveringen aan het Koningshuis hebben plaatsgevonden.

Dit is een belangrijk gegeven, want de bronnen van de Telegraaf zijn, voor wat berichten over ons koningshuis betreft, betrouwbaar.

Wij weten het nu zeker: Prinses Beatrix en Koningin Maxima hebben allebei een pagegaai en je mag van mij aannemen dat ze daar regelmatig een praatje mee maken; hun hart luchten.

Papegaaien gaan een mensenleeftijd mee, dus wij kunnen ook aannemen dat zij het beste geïnformeerd zijn over het wel en wee van de families. Wat zou het leuk zijn deze papegaaien uit te nodigen in een van de laatste uitzendingen van ‘de Wereld Draait Door’.

Je kan met zekerheid stellen dat de papegaai van Beatrix uiterst netjes, zeg maar ‘bekakt’, praat.

We weten niet of hij vloekt, maar betrouwbare bronnen zeggen dat hij bij het horen van vloeistof deftig ‘proost jongens’ zegt. Lichaamsgeluiden zijn daarbij niet uit te sluiten.

Eveneens betrouwbare bronnen vertellen vertrouwelijk dat de papegaai in Huis ten Bosch de hele dag door luid ‘je bent een beetje dom’ roept. Onze koning zette aanvankelijk de kooi boos in het toilet, maar dat werd een auditieve ramp. Nu gooit Willem, bij zijn aanwezigheid in de huiskamer, een hermelijnen doek over de kooi. 'Kop houden!'.

Onze minister president is daar kind aan huis. Bij zijn binnenkomst ligt, als preventieve maatregel, de doek ook altijd over de kooi. Het beest schijnt bij aanwezigheid van de premier ononderbroken ‘eikel, eikel, eikel’ te roepen.

Een kennis van mij had ooit een papegaai met de naam Gammie (waar gebeurd verhaal), die de vrouw des huizes voor ‘eikel’ uitmaakte en bij een softporno-film de kooi afbrak van enthousiasme. Een doek hielp niet; hij keek er altijd onderdoor.

Gammie werd al snel via een handelaar verkocht aan ‘iemand uit Den Haag’. De kennis prees hem aan: ‘het is een keurige papegaai, maar Gammie is een beetje dom’.

Ik weet nu eindelijk waar Gammie is gebleven. Hij verkeert in hoge kringen.

Splinters yn 'e tonge

duda-wsm@mijndomein.nl — Sun, 19 Jan 2020 10:27:20 GMT

Een Friese wijsheid met een verhaal erachter

In veel gezinnen wordt gemord,

bij het likken van een bord.

Ik doe dat soms, maar ‘k zeg gewis,

dat het een ode aan de kookster is.

Erger was ons omke Jan.

Zijn tong verdween in elke pan.

Het deerde ome ook geen flikker:

zijn bijnaam was ‘de pannenlikker’

De kleine kop van deze man,

paste ook in elke pan

Zijn tong was ruw als van een rund

en raakte zelfs het diepste punt.

Op ’t laatst stond Jan, in ‘restaurant,

te likken aan de afwasband.

Omke kreeg een aardig loon.

De pannen waren brandend schoon.

Maar omke trof een droevig lot.

De oorzaak was een houten pot.

Hij likte met zijn bruutste kracht.

Werd zwaar gewond naar Sneek gebracht.

Een tong vol splinters, een operatie,

een echte ramp, een amputatie.

Nu leeft omke, met een heel klein tongetje

en likt een lolly als een jongetje.

In Friesland lees je, o wat zuur,

dit voorval aan de tegelmuur.

Aarde

duda-wsm@mijndomein.nl — Thu, 16 Jan 2020 06:50:37 GMT

Als ’t laatste uur geslagen heeft,

dan kan je iemand bellen

Om je, zo gezegd:

ter aarde te bestellen.

En als je bij ’t bestellen

Vol lof wordt uitgestald

dan hoop ik dat je overschot

in goede aarde valt

Aan Bacchus offeren

duda-wsm@mijndomein.nl — Wed, 15 Jan 2020 06:57:42 GMT

Aflevering 6 van een reeks over gezegden en spreekoorden

Boven op een hoge berg

leeft Bacchus in extase.

Ariadne, zijn vriendin,

die neemt hij daar te grazen.

De wijn, het bier en sterker vocht;

de drank vloeit hier in stromen

en als je hem een vaatje brengt,

dan mag je ook hier komen.

Daarboven, bij het orgie-feest’

als je aan Bacchus offert,

springen nimfen om je heen;

dan ben je wel een ‘boffert’.

Maar wees er wel op voorbedacht:

als je boven hebt gezopen,

dat je met een reuzenkater,

‘t dal weer in moet lopen.

Daar loop je dan voor lul.

Men ziet je zatte kop.

Je offerde aan Bacchus

en hield niet tijdig op.

Het lid op de neus krijgen

duda-wsm@mijndomein.nl — Wed, 15 Jan 2020 05:43:14 GMT

5e uit de serie over gezegden en spreekwoorden

‘Iemand krijgt het lid op de neus’.

Dat wordt wel gezegd, en dát meen ik heus.

Bij deze spreuk, vind ik gewis:

‘Een lid op de neus, is niet zo fris’.

Waarbij ik bedenk, hoe of men kijkt,

als dat lid pardoes de neuspunt bereikt.

Voordat je nu aan wat ‘raars’ gaat denken:

’t gaat niet om een clublid, waarnaar je kan wenken.

Het lid waarvan ik schrijf, is voor iedere man:

het deksel van een tinnen kan.

Een kan vol bier en grote slokken,

leiden tot nasale brokken.

Wie zijn bier drinkt, als een gulzige bok,

krijgt het lid, gewoon op zijn gok.

Of met netter woordenkeus:

Wie het onderste uit de kan wil, krijgt het lid op zijn neus.

Krakende wagens

duda-wsm@mijndomein.nl — Fri, 03 Jan 2020 21:17:15 GMT

Nr. 4 in de serie over gezegden en spreekwoorden

T ante Adèle uit ’s Gravenhage,

was wat men noemt, ‘een oude van dagen’.

Op tien dagen na, was zij al honderd,

maar helaas is zij toen, van de trap af gedonderd.

In het gips op een bed, dat was niet voor ’t eerst.

Haar hele bestaan, was door dokters beheerst.

En als je familie haar bijnaam zou vragen,,

kreeg je als antwoord: ‘de krakende wagen’.

Tante dacht: ‘ze zijn bedonderd;

De gouden koets, en bijna honderd.

Maar nu in ’t gips, hopen de zakken,

Dat ik door (en in) mijn as ga zakken.’

Op haar verjaardag, menig vrouw en man,

zongen ‘lang zal ze leven’; meenden niets daarvan.

Intussen was Adèle in en vloek en een zucht

als krakende wagen, die hufters ontvlucht.

Adèle, werd zomaar honderdzeven.

Haar haven en goed, gaf zij weg tijdens haar leven.

De notaris verstrekte haar geld en inventaris,

aan een wagenmuseum in Weet-ik-waar-is.

Zij wilde geen kaarten, op haar graf staat een steen:

‘Hier rust Adele, te vroeg ging zij heen.

Er visten velen, maar weg was de vangst

De krakende wagen, liep toch nog het langst.’

Een koe in de kont kijken

duda-wsm@mijndomein.nl — Thu, 02 Jan 2020 08:02:36 GMT

Nr. 3 uit een serie gedichten over spreekwoorden en gezegdes

Je zal je leven niet verrijken

door koeien in de kont te kijken

Een toekomst wordt niet opgebouwd

door rotzooi die is uitgekauwd

Een beter leven vraagt je dat

je koeien bij de horens vat

Een oor aannaaien

duda-wsm@mijndomein.nl — Thu, 02 Jan 2020 06:33:49 GMT

Gedicht 2 over spreekwoorden en gezegdes

Henk Jansen,

uit het stadje Goor

had op rechts

een bloemkooloor

Het oorformaat

was werk’lijk bar

Hij leek wel op

een groentekar

Hij werd gepest

door eigen spruit

en nam pardoes

een ferm besluit:

‘ Dat oor moet eraf !’

Een plastisch chirurg

met reputatie

deed bij Henk

een transplantatie

Henk Jansen was snel weer

als herboren:

een gloednieuw oor

en beter horen

Toen kwam de nota

van een 'ton'

En woest vroeg Henk

hoe of dat kon

‘Gewoon’ zei dokter,

‘ik ben gehaaid

en heb u vakkundig

een oor aan genaaid’.

Beren op je weg

duda-wsm@mijndomein.nl — Wed, 01 Jan 2020 18:43:43 GMT

Gedichten over spreekwoorden en gezegden nr. 1

Lieve hemel,

kijk nu eens, zeg.

Er loopt een beer hier

op de weg

Stijf van schrik

blijf ik staan.

Er komt ook nog

een tweede aan.

’t Is met schroom

dat ik erken,

dat ik een lekker

hapje ben

Paniek neemt nu

bezit van mij.

De beren komen

meer nabij

Ik maak een stop

en even later

ben ik bij

de psychiater

Die geeft mij stevig

op mijn donder

en scheldt mij uit

voor hypochonder

Liggend op de bank,

een peperdure les

en steeds zie ik nog beren,

naar huis op de A6

Geen wonder.

De wereld gaat ten onder.

Tokkienov en Tokkienova

duda-wsm@mijndomein.nl — Mon, 30 Dec 2019 11:09:31 GMT

Over de Nouveau Riche uit Rusland

Ik denk dat het goed is om aan het begin van deze column te benadrukken dat ik een warm gevoel heb voor Russische mensen in het algemeen.

Van Napoleon tot en met Hitler, en van tsaren tot en met de opvolgende presidenten, hebben inwoners van het land geleden en de hoorn des overvloeds is aan velen voorbij gegaan.

Er zijn verbeteringen, ongetwijfeld, maar wat wij daarvan tegenwoordig waarnemen, bestaat voor een groot deel uit de Russische Nouveau Riche, die met groter SUV’s (alhier ook wel P.C.-tractors genoemd) Europa binnen rijdt. Onder de Nouveau Riche verstaat mijn ecyclopedie ’Minachtende benaming voor mensen die sinds kort rijk zijn en die het geld op een opvallende, patserige manier uitgeven.’ Dat klopt als een bus.

In het verleden verbaasde ik mij daar al eens over, tijdens een bootreis van Finland naar Zweden. Het geweldige buffet met koude en warme gerechten werd bijna geplunderd door een busgezelschap Russen. Grote stapels eten op het bord, proeven, laten staan en nieuw halen. Het personeel van het restaurant liep met een vorm van wanhoop rond.

Ik raakte er niet over uitgepraat. Van vrienden hoorde ik dat in de gebieden rond de Middellandse zee al ‘Russenvrije hotels’ werden aangeprezen. Toen dacht ik nog aan een vorm van discriminatie.

Zaterdag j.l. reisde ik in op de FINNSTAR, een boot van de Finnlines, van Helsinki naar Travemünde. Het terrein met in te schepen auto’s bestond voor het grootste deel uit SUV’s van de merken Audi, Landrover, Mercedes, BMW en Porsche; met Russisch kenteken. Het bijbehoren publiek toonde zich anders dan inwoners van de P.C. Hooftstraat; slonzig en onverschillig. Wij zagen de bui al hangen.

Kort na het vertrek van de boot, werd het diner (rijk buffet) opgediend. Wat er aan tafel maast ons gebeurde, valt met geen pen te beschrijven. Het leek wel een gezelschap dat na een hongersnood in de aanval ging. Als holle-bolle-Gijzen kwamen ze met borden vol van het buffet, namen een of twee happen, lieten het eten verder staan en gingen nieuw halen. Van het dessert stonden bij een van de kinderen vier volgeschepte kommen ijs en vruchten. Een jaar of tien oud en ze dronken witte en rode wijn door elkaar. Wat er aan eten werd weggegooid, was onvoorstelbaar. Ik zal niet generaliseren, er waren ook keurige Russische mensen in de dinerzaal, maar een groot deel ervan maakte er weer gigantische rotzooi van.

Dat gedrag werd de volgende dag bij ontbijt en diner braaf voorgezet. De sfeer op de heel FINNSTAR was nogal anders dan bij vorige reizen.

Ik herhaal mijn onveranderd warm gevoel voor Russische medebewoners van onze aardkloot. Maar hun Nouveau Riche heeft niets met dit warme gevoel te maken.

Met Tokkienov en Tokkienova was het niet aangenaam kennis te maken.

De beuk van Bea

duda-wsm@mijndomein.nl — Tue, 10 Dec 2019 17:02:27 GMT

Een klap waarvan Marco uit zijn evenwicht raakte

Marco Kroon raakte een beetje uit zijn evenwicht. Wij hebben allemaal gezien wat voor een enorme oplazer hij in 2009 op zijn schouder kreeg van koningin Beatrix. Daarin zat alle kracht in die zij had. Ik kan mij wel voorstellen dat Marko daarvan van de leg is geraakt. Wat een beuk!

Wat waanideetjes over een ontvoering, wat verboden spulletjes in zijn bar, een aardig grote waffel en nu, geplaagd door prostaatproblemen niet midden in de bar geplast, maar tegen een boom erbuiten. Hij is een beetje agressief, maar dat komt allemaal door die doffe dreun van Bea. Vraag het advocaat Sponk maar; die nette man. Wat doen wij deze ridder toch aan? Straks gaat hij nog door zijn lint.

Nee, de echte zeikerds in dezen zitten bij de politie en het gerechtshof. Een beetje boos zijn, een plasje tegen een boom, een agente je piepkleine piemeltje laten zien en een prachtige kopbal tegen een agent. Daar zou een stadion van opveren? Waar praten wij eigenlijk over? Marko heeft heel wat gevochten, maar tegen deze krachten valt kennelijk niet tegen te vechten.

Ík ben zo’n kracht en de Koningin ook (denk ik). Die zit in gedachten (geef mij mijn lintje terug) al klaar voor de beslissende knock-out, maar nu moet ze haar handen nog thuis houden. Het advies van mij en (waarschijnlijk) van de Kroon voor de aanstaande burger Kroon luidt: macho, houd nu eindelijk eens je grote (s)waffel en gedraag je als ridder!

Geef mijn vuurwerk maar aan Fikkie

duda-wsm@mijndomein.nl — Mon, 09 Dec 2019 07:50:17 GMT

Over waanzinnig vuurwerk

T oen ik dit jaar deelnam aan de opiniepeiling van Een Vandaag, over een eventueel vuurwerkverbod, heb ik ingevuld dat ik zo’n verbod wel zie zitten.

Dat gebeurde niet zonder aarzeling.

Ik ben niet vergeten hoe ik als jongetje van een jaar of acht, dolgelukkig en misschien wel stiekem, mijn eerste ‘kanonslagen’ heb gekocht en afgestoken.

Dat eerste vuurwerk legde ik netjes op de stoeprand, stak het lontje aan en rende weg voor de knal. Daarna wilde ik de ‘grote jongens’ nadoen door het rotje in de hand aan te steken en daarna weg te gooien. Ik gooide in de zenuwen het luciferdoosje weg en de kanonslag knalde in mijn hand. Die heb ik gelukkig open gehouden. Ik heb dus nog een hand en geen stompje.

Het was leuk ’s avonds vanaf 12 uur in de straat. Jong en oud wenste elkaar gelukkig nieuwjaar. Het knalde en uit colaflesjes vlogen vuurpijltjes met hun dunne steeltje de lucht in. Alleen de ‘gillende keukenmeiden’ vormden een gevaar. Het was gezellig op straat en je verlangde naar oudejaarsavond.

Nu woedt er een strijd van ‘ groter’ en ‘gevaarlijker’. De brandstapels op het strand bij Den Haag en Scheveningen waren al meer dan dertig meter hoog, met een vonkenregen die de stad bedreigde. Een verbod voor dit jaar leidt tot een ware muiterij.

De folder van Welkoop valt zojuist in de bus ; ‘de grootste compound van Nederland’ en ‘keihard de bruutste effecten’, net oorlog.

Een kleine bloemlezing uit het assortiment:

De knockout virtuoos.

De stormram.

De sodeknetter.

Het schietgebedje.

De monster jam.

En als je nu het summum wilt, dan neem je de ‘Knockout gigant’ van 4 kilo voor € 199,50. Met twee personen afhalen. Je kan meerdere aan elkaar koppelen.

Waanzin, complete waanzin.

Die totale gekte is hier in het dorp gelukkig nog niet doorgedrongen. Het traditionele carbid schieten doet nog denken aan vroeger.

Mijn aarzeling bij de keuze in de opiniepeiling is helemaal weg. De ‘sodeknetter’ en soortgenoten? Geef mijn portie maar aan Fikkie. En dan bedoel ik niet jouw bibberende bange hondje.

Wijven

duda-wsm@mijndomein.nl — Sun, 08 Dec 2019 13:28:24 GMT

Meestal zeg ik rustig 'dames'

Let op: de titel van deze column past volledig bij de inhoud ervan. De vlag dekt de lading!

Maar laat ik beginnen met enige woorden over mijn vocale omgang met personen van het vrouwelijk geslacht. Ik heb het bijna standaard over ‘dames’. Ik zeg ‘damesvoetbal’, ‘damestennis’, ‘dameskleedkamer’, ‘damesclub’, ‘dameskapper’, ‘damestoilet’, dames zus en dames zo. Ik wordt daar in huiselijke kring op aangesproken: ‘het is vrouwenvoetbal, vrouwentennis, een kleedkamer voor vrouwen’ enzovoorts.

IK probeer mij doorlopend als heer te gedragen. Ik gedraag mij ook, als de gelegenheid daarvoor aanleiding geeft, als man. Maar ook dan ga mijzelf zelden of nooit te buiten aan denigrerend taalgebruik over DAMES.

Er is alleen één omstandigheid waarbij ik mij wél bezondig aan discriminerend taalgebruik. Dat is als ik, op een superdrukke dag, solo met een winkelwagen de supermarkt in Balk doorkruis. Dan ontstaat een ernstige vorm van agressie. Kris-kras staan de winkelwagens in het gangpad en de bijbehorende personen staan of met pakjes in de hand om toch vooral de verloopdatum te controleren of met een tegengekomen kennis uitgebreid te ‘beppen’. Of beide; dat gebeurt regelmatig.

Ik probeer nog steeds als een heer bij al die winkel-wegblokkades even te wachten, zonder direct ‘inrukken mars’ te roepen. Er wordt standaard even opgekeken en de blokkades blijven brutaal in tact.

De rook komt dan uit mijn oren. De hele winkel staat vol met die teutende blokkeer-Friezinnen!

‘Het zijn altijd alleen maar de wijven’ ventileer ik thuis.

‘Ja ik doe het ook altijd’ is het rustige antwoord.

’Ja dat weet ik . Als ik met jou meega sta ik doorlopend je kar aan de kant te zetten.

Het zijn altijd wijven!’ Bulder ik nogmaals.

Ik koel wat af, schrijf deze column en denk aan de oplossing: mannenuren in de supermarkt. Heerlijk rustig winkelen; met oude wijven in de opruiming en aantrekkelijke winkeldochters in de aanbieding!

Wilhelmus

duda-wsm@mijndomein.nl — Mon, 02 Dec 2019 08:35:55 GMT

Ons volkslied is aan een update toe

Canteclaer

duda-wsm@mijndomein.nl — Sun, 01 Dec 2019 11:15:17 GMT

De markies van de eerste kamer

Ik had een heel bijzondere droom vannacht. Ik droomde dat markies de Canteclaer vol egards een zetel in de Eerste Kamer in gebruik nam.

Ik zag het direct aan zijn doen en laten. Dit was de Canteclaer ten voeten uit. De Canteclaer, zo treffend als antropomorfe haan beschreven door Maarten Toonder in vele hoogstaande publicaties. De zelfvoldane markies woont in Rommeldam en heeft daar een stamslot dat dat ‘Troebeloo’ heet.

De Canteclaer was zojuist verkozen door het volk dat hij diep veracht; ‘plebs, crapuul, jan hagel of grauw’.  De markies keek hooghartig de Eerste Kamer rond: ‘Affreus, Fi donc!’

Het aanwezige journaille vroeg ‘insolent’ naar zijn plannen en de markies begon, zwaaiend met de beide handen, een hanenzang over de aarde die plat is; een schijf die wordt bewoond door ‘rapalje en botterikken’.

De Canteclaer ging mij voor naar zijn werkkamer. Daar werd een megagrote vleugel binnengedragen. ‘Een heer van stand speelt Bach. Ik ben musicus, dichter en esotrist’. Toen blufte hij hautain: ‘Na de volgende verkiezing ben ik de keizer van de kiezer’.

Niet lang daarna zag ik de Canteclaer, geheel in zijn blote kont, liggen op de rand van de hofvijver, gretig lonkend naar de fotografen en genietend van het massaal toegestroomd publiek dat hem prees om zijn prachtig gewaad. Even dacht ik in het verkeerde sprookje terecht te zijn gekomen. Au secours!  Met zijn middelvinger wees de Canteclaer naar boven en riep ‘Coup d’ouil! La chouette de Minerva!’. Het volk deed alsof het hem begreep.

Ik vond het de meest vermakelijke droom van het jaar, maar na het ontwaken en het openslaan van het ochtendblad, werd mijn verhaal ineens een nachtmerrie. ‘Shit, het is echt!’

Ik riep luid om Tom Poes.

Trump, een hond en (opnieuw) een pussy

duda-wsm@mijndomein.nl — Sun, 01 Dec 2019 10:08:26 GMT

De president kan het niet laten

De deuren van het Witte Huis gingen open, een ‘muur’ van fotografen en journalisten stond voor het bordes en ik was benieuwd welk staatshoofd daar samen met Donald Trump, MikePence en Melani het handschudtoneel zouden betreden. Misschien was het zijn always smiling friend Mark Rutte wel.

Verbazing alom. Er kwam geen staatshoofd, maar hartstikke lieve hond die keurig naast het linkerbeen van Trump ging zitten.

Hier zat de hond, Conan is de naam, die tijdens een geslaagde moordactie tegen Abu Bakr Al Bagdadi het slachtoffer had opgesnuffeld en daarna ongehoord in de kuiten had gebeten. Net als Rutte is de hond geboren in Nederland en dat maakte het ontbreken van de onze Minister President ruimschoots goed.

Conan werd de journalisten aangeprezen de beste hond en grootste held van de wereld; een heel grote held. Oom Donald aaide het brave beest liefderijk over de kop en dat was voor Conan het signaal om zijn lange rode tong in de richting president uit te steken. Dat is nog eens heldhaftig! Dat zal je vriendje Rutte niet zien doen

Conan kreeg een hoge Amerikaanse onderscheiding met bijbehoren.Waar gaat hij prikken? Ik rekte mij uit om het te zien, maar nee hoor, Trump nam de eretekens mee naar huis; ‘voor op de schoorsteen’. Conan kreeg niet eens een plakje bloedworst.

Mijn vaste whistleblower heeft mij nog verteld over het vervolg. Tijdens het diner wierp oom Donald met regelmaat een Big Mac onder tafel. Conan deed zijn behoefte tegen een marmeren beeld en toen de poes van buurvrouw op het grasveld verscheen en oom Donald luid ‘grab that pussy’ riep, lied Conan zien hoe hij Abu Bakr te grazen had genomen.